Η σορός της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ μεταφέρθηκε στο παρεκκλήσιο της Μητρόπολης Αθηνών λίγο μετά τις 08:00 το πρωί της Παρασκευής, σηματοδοτώντας την έναρξη του τελευταίου αποχαιρετισμού σε μια διεθνή προσωπικότητα των γραμμάτων.
Το λαϊκό προσκύνημα έχει ήδη ξεκινήσει, ενώ η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στις 13:00.
Η κηδεία της διακεκριμένης βυζαντινολόγου και πρυτάνεως, Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, που έφυγε από τη ζωή στα 99 της, θα πραγματοποιηθεί δημοσία δαπάνη, μετά από κοινή απόφαση των υπουργείων Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Εσωτερικών, Παιδείας και Πολιτισμού.
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Αυγούστου του 1926 από γονείς Μικρασιάτες. Πατέρας της ήταν ο Νίκος Γλύκατζης, έμπορος από τη Μικρά Ασία και επιστάτης των κτημάτων της μητέρας της, Καλλιρόης, το γένος Ψαλτίδη, που καταγόταν από εύπορη οικογένεια της Προύσας.
Κατέφθασαν στην Αθήνα, στη συνοικία του Βύρωνα, ως πρόσφυγες μετά τη Μεγάλη Καταστροφή, μαζί με τα πρώτα τους παιδιά.
Στα έξι της χρόνια, εκφωνούσε τους πρώτους πολιτικούς της λόγους στη γειτονιά της, διαβάζοντας ανάποδα μια εφημερίδα υπέρ του Βενιζέλου.
Στα 14 της, το 1942, εντάχθηκε στην Αντίσταση στον Βύρωνα, αναλαμβάνοντας τη μεταφορά μηνυμάτων. Ολοκλήρωσε τις δευτεροβάθμιες σπουδές της στο 4ο Γυμνάσιο Αθηνών και στη συνέχεια φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας).
Μετά τον πόλεμο, η βασίλισσα Φρειδερίκη θέλησε να προσλάβει την καλύτερη φοιτήτρια φιλολογίας. Παρά τις πολιτικές της πεποιθήσεις, την προσέλαβε ως γραμματέα στο ίδρυμα που είχε δημιουργήσει για τα σπίτια των άπορων παιδιών. Παράλληλα, η Ελένη Αρβελέρ εργάστηκε σκληρά για την έρευνα στη Μικρά Ασία και την Καππαδοκία. Τα αποτελέσματα των εργασιών της (1949-1953) τα αφιέρωσε στην οικογένειά της.
Το 1953 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές της στην Écoledes Hautes Études, όπου ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Ιστορίας το 1960. Το 1956 γνώρισε τον Ζακ Αρβελέρ (1918-2010), αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού της Γαλλίας και από μεγαλοαστική οικογένεια του Παρισιού. Τον παντρεύτηκε το 1957 και απέκτησαν μία κόρη, τη Μαρί-Ελέν.
Δύο χρόνια μετά την άφιξή της στο Παρίσι, διορίστηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS) και το 1964 έγινε διευθύντρια σπουδών του Κέντρου, ενώ το 1967 καθηγήτρια στη Σορβόννη. Το 1966 έλαβε το δίπλωμα doctorat ès lettres με τη μελέτη της «Βυζάντιο και η θάλασσα», που εκδόθηκε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις της Γαλλίας (Byzance et la mer, Παρίσι: Presses universitaires de France).
Το 1967 εξελέγη καθηγήτρια βυζαντινής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Διετέλεσε διευθύντρια του τμήματος Ιστορίας και πρόεδρος της επιτροπής έρευνας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (1969-1970), προσκεκλημένη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (1973-1974), αντιπρόεδρος (1970-1973) και στη συνέχεια η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Πανεπιστημίου Paris I Panthéon-Sorbonne (1976-1981, επίτιμη πρόεδρος από το 1981).
Διορίστηκε η πρώτη γυναίκα πρύτανης της Ακαδημίας και καγκελάριος των Πανεπιστημίων του Παρισιού (1982-1989). Στη συνέχεια, διορίστηκε πρόεδρος του Κέντρου Ζορζ Πομπιντού (1989-1991), του οποίου ήταν αντιπρόεδρος από το 1976 έως το 1989.
Υπήρξε, επίσης, πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Τέχνης (Γαλλία), αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Danielle Mitterrand, εμπειρογνώμονας στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες στην UNESCO, πρόεδρος και στη συνέχεια επίτιμη πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Ευρώπης, επίτιμη πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Σπουδών (από το 1975), γενική γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής Ιστορικών Επιστημών (1980-1990), πρόεδρος και στη συνέχεια επίτιμη πρόεδρος της Παγκόσμιας Κίνησης Επιστημονικής Ευθύνης (MURS), πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου (Ελλάδα) (1999-2012), πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών (1993-2022) και του Διεθνούς Ιδρύματος Dmitri Shostakovich.
Ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της Βρετανικής Ακαδημίας, της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, της Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου και της Βουλγαρίας. Ήταν και επίτιμη διδάκτωρ πλήθους πανεπιστημίων (Λονδίνο, Χάρβαρντ, Βελιγράδι, Νέα Υόρκη, Νιου Μπράνσγουικ, Λίμα, Χάιφα, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αμερικανικό Πανεπιστήμιο Παρισιού, Φριμπούργκ, Θεσσαλονίκη και Κρήτη).
