Την Μαρία Καρυστιανού έσπευσε να καλύψει από τις αντιδράσεις που προκάλεσαν οι τοποθετήσεις της περί αμβλώσεων ο συνήγορός της, Στέλιος Σούρλας, εκφράζοντας την απορία του «γιατί θεωρείται ακραία μία θέση η οποία είναι δικαίωμά της να την εκφράσει;».
Κατά την παρέμβασή του στο ONE, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, υπογράμμισε πως «ό,τι χειρότερο είναι η δολοφονία ενός αγέννητου παιδιού και όχι το να φέρει στον κόσμο μία γυναίκα ένα παιδί το οποίο ενδεχομένως να μην το ήθελε αρχικά». Πρόσθεσε μάλιστα ότι «από την στιγμή που έχουν συλλάβει και έχουν προχωρήσει σε εγκυμοσύνη, δεν είναι το τι θέλουμε εμείς, αλλά έχει προχωρήσει η φύση».
Στο ίδιο μήκος κύματος, επεσήμανε πως από το 1986, οπότε και νομιμοποιήθηκαν οι αμβλώσεις στην Ελλάδα, το κοινωνικό και θεσμικό περιβάλλον έχει μετατοπιστεί ριζικά. «Τι είπε η κυρία Καρυστιανού; πως με τα δεδομένα που υφίστανται σήμερα, κατά πόσο θα πρέπει να υπάρχει το δικαίωμα αυτό. Και υπάρχει μία στάθμιση δικαιωμάτων. Τα δικαιώματα της γυναίκας υπερτερούν αυτών ενός αγέννητου παιδιού;» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια, περιέγραψε την άμβλωση ως διαδικασία κατά την οποία «ένα βρέφος δολοφονείται με έναν φρικτό τρόπο. Αν παρακολουθήσει κάποιος μία έκτρωση, είναι μία φρικτή δολοφονία ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να αμυνθεί», για να αναρωτηθεί «γιατί να διχάζει κάτι το οποίο τίθεται σε δημοκρατικό διάλογο;».
Αλλού στην τοποθέτησή του, ο κ. Σούρλας υποστήριξε ότι η Δημοκρατία δεν παγιδεύεται σε ψευτοδιλήμματα. «Γιατί όχι;» απάντησε, όταν ερωτήθηκε αν θα μπορούσαν να διεξάγονται ετήσια δημοψηφίσματα για τη μοναρχία, επισημαίνοντας πως μια τέτοια διαδικασία αποτελεί έκφραση άμεσης Δημοκρατίας.
Σε συνέντευξή της στο Open, η Μαρία Καρυστιανού ρωτήθηκε για τον γάμο των ομοφυλόφιλων και για το δικαίωμα της άμβλωσης και σχολίασε: «Σέβομαι την ελεύθερη βούληση, είναι πολύ σημαντική και κατοχυρωμένη συνταγματικά. Θεωρώ ότι είναι ένα θέμα δημόσιας διαβούλευσης. Ας αποφασίσει λοιπόν η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει.
Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στο θέμα των αμβλώσεων, γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας –δικό της είναι το σώμα, η αλήθεια είναι αυτή– αλλά και τα δικαιώματα του εμβρύου. Είμαι και παιδίατρος, επομένως λόγω της επιστήμης μου διχάζομαι ποια δικαιώματα θα πρέπει… δεν μπορώ να ιεραρχήσω τα δικαιώματα της γυναίκας και του εμβρύου.
Μια γυναίκα μπορεί να αποφασίσει βεβαίως για το σώμα της. Το θέμα είναι ότι στην περίπτωση των αμβλώσεων υπάρχει και ένα άλλο ηθικό θέμα. Δεν έχει σημασία τι λέω εγώ ή τι πιστεύετε εσείς. Στη δημόσια διαβούλευση η πλειοψηφία, οι περισσότεροι, θα έχουν καλύτερη άποψη και γνώμη και είναι πιο δημοκρατικό. Μιλάμε για μια ζωή που μόλις γεννάται.
Η επιστήμη μου με έχει βάλει σε θέση φροντίζοντας και τη ζωή που έχει δημιουργηθεί, δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω. Κατανοώ πλήρως και το δικαίωμα της γυναίκας αν θέλει την τεκνοποίηση ή όχι. Τη στιγμή που ξεκινάει από τους τρεις μήνες να χτυπάει η καρδιά ενός παιδιού, θεωρείται μια ζωή που έχει δημιουργηθεί. Και μετά από κάποιες εβδομάδες, ακόμα και τα παιδιά που έχουν βγει με καισαρική –πηγαίνετε να δείτε στις μονάδες θεραπείας νεογνών– επιβιώνουν.
Το γνωρίζω ότι είναι νόμιμες οι αμβλώσεις. Για το ηθικό θέμα λέω. Θέματα τα οποία μπορεί να αφορούν το πώς θέλει να λειτουργεί η κοινωνία μας μπορεί να λύνονται με διαβουλεύσεις. Όχι το συγκεκριμένο, γενικότερα».
