Η γεωπολιτική αστάθεια στη Μέση Ανατολή και το κλείσιμο στα Στενά του Ορμούζ χαρίζουν ξαφνικά μια οικονομική σανίδα σωτηρίας στη Ρωσία, αφού η ανόδος των παγκόσμιων τιμών και η χαλάρωση των κυρώσεων από τον Ντόναλντ Τραμπ διογκώνουν τα κρατικά έσοδα. Η Μόσχα αξιοποιεί τη διεθνή δίψα για Πετρέλαιο, καθοδηγώντας τα αποθέματά της προς την Ασία και περιορίζοντας το δημοσιονομικό της έλλειμμα, που είχε φτάσει στα όρια του προ των εχθροπραξιών με το Ιράν.
Πριν την κλιμάκωση της κρίσης, η ρωσική Οικονομία βρισκόταν σε σφοδρή πίεση. Οι εξαγωγές προς την Ινδία και την Κίνα είχαν συρρικνωθεί αισθητά, με τα έσοδα από το φυσικό αέριο και το αργό να υποχωρούν 44% σε ετήσια βάση. Ωστόσο, η τρέχουσα κρίση στον Περσικό Κόλπο, όπου εγκλωβίζεται το 15% της παγκόσμιας παραγωγής, ώθησε την τιμή του τύπου Brent σε επίπεδα που θυμίζουν την εισβολή στην Ουκρανία.
Η ανατροπή αυτή επέτρεψε στον Βλαντίμιρ Πούτιν να αδειάσει τα τεράστια αποθέματα που είχαν σωρευτεί σε δεξαμενόπλοια εξαιτίας έλλειψης αγοραστών. Ήδη, οι ρωσικές ποσότητες που παραμένουν στη θάλασσα μειώθηκαν κατά 10%, φτάνοντας τα 122 εκατομμύρια βαρέλια, με την Ινδία να ηγείται της αγοραστικής κίνησης.
Η επιλογή του πρόεδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (ΗΠΑ), να υιοθετήσει μια πιο ελαστική γραμμή στις ενεργειακές κυρώσεις, εξελίσσεται σε κομβικό σημείο. Η κίνηση αυτή διευκολύνει εταιρείες όπως η Rosneft και η Lukoil να επανακάμψουν στην παγκόσμια αγορά. Η έλλειψη πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο καθιστά το ρωσικό αργό εξαιρετικά ελκυστικό για τα ασιατικά διυλιστήρια, χάρη στη συμβατότητα της επεξεργασίας και του χαμηλότερου κόστους.
Στο πολιτικό πεδίο, ο ρώσος ηγέτης αναδεικνύεται σε παίκτη-κλειδί που ο αμερικανός πρόεδρος οφείλει να υπολογίζει. Παρά τις πληροφορίες που δημοσίευσε ο ιστότοπος Axios για παροχή ρωσικών πληροφοριών προς την Τεχεράνη για πλήγματα κατά αμερικανικών στόχων, η επικοινωνία μεταξύ των δύο ηγετών παραμένει ενεργή. Ο έλεγχος των ενεργειακών ροών και η πιθανή μεσολάβηση για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν ενισχύουν τη διαπραγματευτική ισχύ της Μόσχας, την ώρα που ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της, τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στο μέτωπο της Ουκρανίας.
