Η Ζιζέλ Πελικό, θύμα οργανωμένων βιασμών από τον σύζυγό της μέσα στο σπίτι τους στη νότια Γαλλία, παρουσίασε σήμερα τα απομνημονεύματά της, όπου αφηγείται τη φρίκη που βίωσε και εκθέτει τους λόγους που την οδήγησαν να απορρίψει μια δίκη κεκλεισμένων των θυρών.

Το βιβλίο με τίτλο «Ύμνος στη ζωή» κυκλοφορεί από σήμερα και αναλύει τους μαζικούς βιασμούς που υπέστη η Πελικό· μια ιστορία που συντάραξε την κοινή γνώμη και μεταμόρφωσε την 73χρονη αυτή γυναίκα σε σύμβολο της μάχης κατά της σεξουαλικής βίας, πιέζοντας ακόμα και τη γαλλική κυβέρνηση να αλλάξει τη νομοθεσία για τους βιασμούς.

Δικαιολογώντας την επιλογή της να μη ζητήσει δίκη κεκλεισμένων των θυρών—η οποία θα της επέτρεπε να διατηρήσει την ανωνυμία της—η Πελικό επισημαίνει στα απομνημονεύματά της: «Κανείς δεν θα μάθαινε τι μου έκαναν (…) Κανείς, πέρα απ’ όσους θα εμπλέκονταν στη δίκη, δεν θα έβλεπε τα πρόσωπά τους, δεν θα τους κοίταζε από πάνω ως κάτω και θα αναρωτιόταν πώς να ξεχωρίσει τους βιαστές μεταξύ των γειτόνων και των συναδέλφων τους».

Περιγράφοντας την ημέρα που πληροφορήθηκε ότι ο σύζυγός της τη νάρκωνε και τη βίαζε επί σειρά ετών, η Πελικό αναφέρει ότι οι αστυνομικοί αρχικά τη ρώτησαν αν είχε συμφωνηθεί μεταξύ τους η ανταλλαγή συντρόφων. Όταν απάντησε αρνητικά, της έδειξαν φωτογραφίες όπου εκείνη εμφανιζόταν αναίσθητη στο κρεβάτι πλάι σε άγνωστους άνδρες.

«Ο αστυνομικός μου λέει έναν αριθμό. Μου λέει ότι 53 άνδρες είχαν έρθει στο σπίτι μου για να με βιάσουν», καταθέτει στο βιβλίο της.

Στη συνέχεια περιγράφει πώς γύρισε στο σπίτι και στρώθηκε να απλώσει τα πλυμένα ρούχα του συζύγου της. «Ήμουν σαν ένας σκύλος που περιμένει στον κήπο το αφεντικό του», γράφει.

Αναφέρει, ακόμα, πόσο δύσκολο ήταν να εξηγήσει στους φίλους της και προπαντός στα παιδιά της τι είχε συμβεί, σημειώνοντας ότι γνώριζε πως η κόρη της Καρολίν «θα ζούσε μια κόλαση».

Πέραν του συζύγου της Πελικό, άλλοι 50 άνδρες καταδικάστηκαν για το ότι βίαζαν τη Ζιζέλ ενώ εκείνη βρισκόταν ναρκωμένη.

Κατά τη διάρκεια της δίκης η Ζιζέλ δεν απευθύνθηκε ποτέ κατευθείαν στον Ντομινίκ Πελικό, όμως στα απομνημονεύματά της τονίζει ότι σχεδιάζει να τον επισκεφθεί στη φυλακή και να του ζητήσει εξηγήσεις.

«Σκέφτηκες ποτέ ‘πρέπει να σταματήσω’; Κακοποίησες την κόρη μας; (…) Έχεις ιδέα σε τι κόλαση ζούμε; (…) Σκότωσες; (…) Θα του κάνω αυτές τις ερωτήσεις. Χρειάζομαι απαντήσεις, μου χρωστάει τουλάχιστον αυτό», υπογραμμίζει.

Η Πελικό εξομολογείται ότι αντλεί δύναμη από τις χιλιάδες επιστολές που δέχθηκε από γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο και από τις γυναίκες που περίμεναν έξω από τη δικαστική αίθουσα.

«Λίγο καιρό αφού ξεκίνησε η δίκη, άρχισα να λαμβάνω επιστολές στο τέλος κάθε ημέρας (…) προτιμούσα να διαβάζω τα γράμματά τους αντί για τις εφημερίδες. Μου έδωσαν την ευκαιρία να ακούσω τις φωνές των γυναικών», εξηγεί.

«Πώς θα μπορούσα να πω στις γυναίκες (…) ότι η παρουσία τους έξω από τη δικαστική αίθουσα για εμένα έσβηνε όσα συνέβαιναν μέσα», υπογραμμίζει.

Στα απομνημονεύματά της η Πελικό αποκαλύπτει πως βρήκε ξανά τον έρωτα με έναν άνδρα που γνώρισε μέσω κοινών φίλων.

Το βράδυ της γνωριμίας τους γράφει ότι «ήταν μεθυσμένη από χαρά». «Είχα ανάγκη να αγαπήσω ξανά. Δεν φοβόμουν (…) Έχω ακόμη πίστη στους ανθρώπους. Κάποτε αυτή ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία μου, τώρα είναι η δύναμή μου, η εκδίκησή μου».