Η Λένα Δροσάκη, καλεσμένη στο πλατό της εκπομπής «Buongiorno», μίλησε τόσο για την επαγγελματική της πορεία όσο και για την προσωπική της ζωή.

«Ήμουν ανέκαθεν πολύ ντροπαλή, σχεδόν «αόρατη» και ήσυχη. Όταν ήρθα στην Αθήνα λίγο πιο μεγάλη, άρχισα να κάνω την επανάστασή μου», ανέφερε αρχικά η Λένα Δροσάκη και συμπλήρωσε:

«Βρήκα έναν τρόπο να διαχέω πλευρές της προσωπικότητάς μου, τις ανάγκες μου, να ανακαλύπτω κι εγώ η ίδια κομμάτια της έκφρασης και των θέλω μου. Ήμουν πάντα πολύ παρατηρητική. Δεν θα με αποκαλούσα αδύναμη. Μεγάλωσα στην Πάτρα ώσπου ήρθα στην Αθήνα για σπουδές. Ήθελα να γίνω ηλεκτρολόγος, μου άρεσε να φτιάχνω πράγματα και να βοηθάω. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου ανακάλυψα το θέατρο, είδα μια παράσταση με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη κι αυτό ήταν· άνοιξε νέος δρόμος».

Προσέθεσε ακόμη: «Τα αδέρφια μου στάθηκαν πολύ υποστηρικτικά και συγκινητικά με την απόφασή μου να μείνω στην Αθήνα. Η μητέρα μου με ενθάρρυνε να μείνω εδώ, όταν εργαζόμουν ως σερβιτόρα. Μέσα σ’ αυτόν τον μήνα ο Θάνος Παπακωνσταντίνου με πλησίασε κι μου έδωσε τον πρώτο μου ρόλο».

Σχετικά με το διαζύγιό της και τα προσωπικά της, η Λένα Δροσάκη είπε: «Υπάρχει πολλή αγάπη στην οικογένειά μου κι έχω πολύ ωραία βιώματα, όμως με τις υγιείς εντάσεις. Όταν έγινε το διαζύγιο, ένιωθα ντροπή. Ένιωθα να φέρω στίγμα ότι είμαι χωρισμένη, ότι δεν τα κατάφερα, της αποτυχίας. Όταν το εξέφρασα στους δικούς μου και τους ρώτησα αν αισθάνονται ντροπή γι’ αυτό, εκείνοι ήταν πολύ υποστηρικτικοί και μου είπαν πως δεν είναι θέμα αποτυχίας, αλλά ευτυχίας. Όταν δεν προχωράει ο γάμος σου δεν είναι αποτυχία. Είναι επιτυχία να προχωράς επιλέγοντας την ευτυχία».

«Το αντιμετώπισα, όμως. Δεν είναι ντροπή να παίρνεις μια απόφαση για την δική σου ευτυχία. Ξαναέγινα παιδί εκείνη την περίοδο, με την έννοια της ευαλωτότητας. Ήμουν φοβισμένη τότε. Συνέπεσαν πολλά, και θέμα υγείας μεταξύ άλλων που χρειάστηκα και χειρουργείο, και το θέμα του δικαστηρίου. Ήμουν πολύ χαομένη εκείνη την περίοδο, αλλά είχα μεγάλη υποστήριξη. Όταν κάτι είναι ουσιαστικά γερό θα παραμείνει και στα δύσκολα· όταν δεν μένει, δεν είναι τελικά».

«Βιώνω μια εσωτερική αναγέννηση. Είμαι μόνη μου – συντροφικά – μα χαίρομαι που είμαι καλά, απολαμβάνω το παιδί μου, τις μέρες και τις στιγμές, με την δουλειά και τους συναδέλφους μου. Πρέπει πρωτίστως να βλέπουμε την δική μας ευθύνη σε ό,τι γίνεται. Πλέον εμπιστεύομαι το ένστικτό μου», σημείωσε.

Για τον γιο της, τόνισε: «Στον γιο μου διακρίνω πάντα μια μαγεία, ένα φως. Θα σου μιλήσει με πάσα ειλικρίνεια κι εγώ θέλω να τον ακολουθήσω σε αυτό. Να μιλάω με ειλικρίνεια σε μεγαλύτερο βαθμό. Δεν κρύβω αν είμαι κουρασμένη ή αν έχω κάτι. Δεν θέλω να του δίνω διπλά μηνύματα».