Κατά την παρουσία της στην εκπομπή «Νωρίς νωρίς», η Λένα Μαντά μίλησε τόσο για το ολοκαίνουργιο βιβλίο της όσο και για τη συγγραφή γενικότερα, δεν παρέλειψε όμως ν’ αναφερθεί και στον χαμό του συντρόφου της.

«Η “Ελένη Δαρζέντα” κυκλοφορεί ακριβώς στις 7 Μαΐου – είναι το 23ο μου. Όμως υπάρχει κι άλλο κεφάλαιο… μαζί με την Κλαίρη Θεοδώρου γράφουμε αστυνομικά. Έχουμε ήδη άλλα 5! Είναι καταπληκτικό να μπορείς να βγάζεις την dark πλευρά σου. Πώς το κάνουμε; Είναι παράνοια, δεν είναι καθόλου εύκολο. Όταν δεν μπορούμε να είμαστε στον ίδιο χώρο, μπαίνουμε στο Teams με κοινή οθόνη.

Η μία πληκτρολογεί, η άλλη υπαγορεύει. Η πληκτρολογούσα συμπληρώνει, πετάει ιδέες που της έρχονται· αν είναι πολλά, λέει “περίμενε”… κι έπειτα αναλαμβάνει η άλλη. Έτσι χτίζεται ένα βιβλίο. Με την Κλαίρη Θεοδώρου είμαστε σε απόλυτη σύμπνοια – είναι μαγικό», είπε αρχικά η Λένα Μαντά.

Συνέχισε λέγοντας: «Γράφω και τα δικά μου βιβλία… σαν τον πρεζόνι! Φτιάχνω καφέ και κάθομαι. Εκείνη την ώρα το έχω ανάγκη. Αν δεν έχω κάτι να γράψω, νιώθω… εγώ τώρα πού είμαι; Από όταν έφυγε ο Γιώργος, η ανάγκη είναι επιτακτική. Αυτό που θα δείτε τώρα, η “Ελένη Δαρζέντα”, το ξεκίνησα 16 Αυγούστου. Ακριβώς δύο μήνες μετά τον χαμό του.

Καθόμουν στο μπαλκόνι, έκλαιγα, όπως κάθε φορά… ξαφνικά σκέφτηκα “πρέπει να κάνεις κάτι”. Δεν το έβλεπα, δεν τα πήγαινα καλά. Άνοιξα τον υπολογιστή, βρήκα παλιές σημειώσεις και ξεκίνησα. Όσο έγραφα, χανόμουν στον κόσμο της Δαρζέντα, δεν καταλάβαινα τίποτα. Με το που έκλεινα τον υπολογιστή, ορμούσαν οι μνήμες, η έλλειψη, η απουσία, το κλάμα.

Πλέον δεν κλαίω κάθε μέρα. Δεν κλαις όλη μέρα, αλλιώς δεν προχωράς· όμως δεν ξέρεις τι θα πυροδοτήσει το κλάμα. Εγώ πέρασα ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο κλαίγοντας μετά τον θάνατο της Μαρινέλλας. Με τον Γιώργο μιλούσαμε με τραγούδια από την πρώτη στιγμή της σχέσης. Μου είχε φτιάξει μια κασέτα με τραγούδια – ήθελε να δει τι κουβαλάω μέσα μου».