Τα ξημερώματα της Δευτέρας 9 Φεβρουαρίου, ο Γρηγόρης Αρναούτογλου υποδέχτηκε στο «The 2Night Show» τη Μαρία Τζομπανάκη. Η ηθοποιός μίλησε για τη διαδρομή της, τις ρίζες της, τις μεταμορφώσεις στους ρόλους, αλλά και τη στάση ζωής της απέναντι στον χρόνο, τον θάνατο και την πίστη.
«Είμαι Κρητικιά. Οι γυναίκες της Κρήτης μεγαλώνουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Να είμαστε δυνατές, γιατί η κοινωνία μας είναι μητριαρχική. Να στηρίζουμε τον άντρα, να τον σεβόμαστε, να τον αγαπάμε και να μας έχει κορώνα στο κεφάλι του. Η γυναίκα δεν προσβάλλει τον άντρα ποτέ μπροστά σε άλλους. Όμως, πριν παρθεί απόφαση, έχουν ήδη μιλήσει εσωτερικά. Τον αφήνει να δείχνει αρχηγός, πίσω όμως από το οικοδόμημα η κολόνα και τα θεμέλια είναι η γυναίκα», σημείωσε αρχικά η Μαρία Τζομπανάκη.
Για τα καλλιστεία και τον τρόπο που διαμόρφωσαν την εικόνα της, εξήγησε: «Τα καλλιστεία δεν μου προσέφεραν τίποτα. Αντιθέτως, εμπόδισαν πολλούς να δουν ότι πέρα από όμορφη γυναίκα, υπήρχε και ένας όμορφος άνθρωπος, ένα καλό μυαλό, ένα ταλαντούχο νέο πλάσμα. Υπάρχει ένα είδος ρατσισμού: “είναι πολύ ωραία, τι θα παίξει; Κλυταιμνήστρα; Ηλέκτρα; Άσ’ το αυτό για τις άλλες”». Και ξεκαθάρισε: «Δεν έγινα ηθοποιός για να βγαίνω και να κάνω την όμορφη. Ήμουν όμορφη, δεν την έκανα. Στοπ, τελεία και παύλα».
Σε πιο υπαρξιακό τόνο, μίλησε για τον χρόνο, τον θάνατο και την πίστη: «Καταλαβαίνεις ότι αύριο θα φύγεις. Γι’ αυτό πρέπει να ζούμε το παρόν και να μη δηλητηριαζόμαστε. Ο θάνατος δεν με τρομάζει ως διακοπή της ζωής, αλλά ως τρόπος. Πιστεύω στην επόμενη φάση, δεν μπορώ να δεχτώ ότι το πνεύμα μας, αυτή η μαγική ενέργεια που κάνει θαύματα και στην ανθρώπινη υπόστασή μας, θα εξαφανιστεί.
Πιστεύω ότι μετακινείται κάπου αλλού. Και ίσως αυτό το κάπου να είναι αιώνιο και πολύ πιο δυνατό. Και πιστεύω και στο Θεό. Θα ’ταν πολύ μεγάλη δυστυχία αν πίστευες ότι ήρθε ένας Χριστός υπέροχος για το τίποτα κι ότι αγαπώ έναν άνδρα, Θεό, για το τίποτα.
Και να χεις ευγνωμοσύνη για την κάθε στιγμή. Εγώ είμαι συνέχεια ευγνώμων. Έχω ένα γιο που τον λατρεύω, τ’ αδέρφια μου, το γιο του γιου μου, τα παιδιά των αδερφών μου, τους φίλους μου, τα βαφτιστήρια μου, τον ήλιο, την Ελλάδα μου, την τέχνη μου, τον εαυτό μου, τους γονείς μου που φύγανε αλλά μ’ ανάθρεψαν. Γιατί να μην χαμογελώ;», κατέληξε η έμπειρη ηθοποιός.
