Η Σέλεϊ Γουίντερς, δεν είναι απλώς μια συνηθισμένη ηθοποιός του Χόλιγουντ, αφού υπήρξε σύμβολο αντοχής και συνεχούς ανανέωσης της υποκριτικής της δεινότητας, ανοίγοντας μία πλατιά και ζηλευτή γκάμα ρόλων, σε περισσότερα από 50 χρόνια καριέρας της και σε πάνω από 100 ταινίες που ενσάρκωσε. Με εκρηκτικό ταπεραμέντο και αυθεντικό ερωτισμό, η Γουίντερς ξεκινά ως σεξοβόμβα, παρόλο που ήταν μια αντισυμβατική καλλονή για τα δεδομένα του Χόλιγουντ, σύντομα εδραιώνεται ως σταρ που καθηλώνει το κοινό με τις ερμηνείες της και, όταν ο χρόνος αρχίζει να αφήνει τα πρώτα του σημάδια, μεταβαίνει αβίαστα και με ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία σε ρόλους γυναικών μεγαλύτερης ηλικίας, όπου διαπρέπει ακόμη περισσότερο.

Η ποικιλία των ρόλων της μοιάζει να σπάει κάθε ρεκόρ στο σινεμά, αφού θα ενσαρκώσει τα πάντα χωρίς δισταγμό, αναδεικνύοντας το εκφραστικό της ταλέντο, το ατίθασο πνεύμα της και την πολυτάραχη ερωτική της ζωή. Παράδοξα, η Γουίντερς συγκέντρωσε τη μεγαλύτερη συλλογή εραστών, όλοι τους θρυλικοί σταρ που προκάλεσαν πανικό σε εκατομμύρια γυναίκες παγκοσμίως – από Γουίλιαμ Χόλντεν, Σον Κόνερι, Μπαρτ Λάνκαστερ και Έρολ Φλιν μέχρι Λόρενς Ολιβιέ και Μάρλον Μπράντο. Ανάμεσα στους τέσσερις γάμους που έκανε, ξεχωρίζει εκείνος με τον αξέχαστο Βιτόριο Γκάσμαν κι ο δεύτερος με τον γοητευτικό Άντονι Φραντσιόζα. Λέγεται πως η Μέριλιν Μονρόε ποτέ δεν κατάλαβε πώς η Γουίντερς κατάφερνε να μαγνητίζει όλους τους πιο θελκτικούς άντρες του κόσμου και μάλιστα τόσο ερωτευμένους μαζί της…

Η Σέλεϊ Γουίντερς, που έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο πριν από 20 χρόνια (14 Ιανουαρίου 2006), θα κατακτήσει δύο βραβεία Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου και θα προταθεί ακόμη δύο φορές για το χρυσό αγαλματάκι. Στην προσωπική της σφαίρα, εκτός από τους αμέτρητους έρωτές της, ξεχώρισε για τη μαχητική φεμινιστική της στάση και τη στήριξή της στους δημοκρατικούς μιας άλλης, τόσο διαφορετικής εποχής, υποστηρίζοντας θερμά τον Ρόμπερτ Κένεντι αλλά και τον «δικό μας» Μάικλ Δουκάκη.

Το μοντέλο από το Μιζούρι

Γεννημένη στις 18 Αυγούστου του 1920 στο Σεντ Λούις του Μιζούρι, με μητέρα τραγουδίστρια στην τοπική δημοτική όπερα και πατέρα σχεδιαστή ανδρικών ρούχων, μεγάλωσε με εβραϊκές παραδόσεις χάρη στην καταγωγή των γονιών της. Η οικογένεια μετακόμισε στη Νέα Υόρκη όταν η μικρή Σέλεϊ ήταν εννέα ετών. Πριν ενηλικιωθεί εργάστηκε ως μοντέλο. Η αδελφή της, Μπλανς, παντρεύτηκε διευθυντή θεάτρου στο Λος Άντζελες κι η Σέλεϊ την ακολούθησε στα 16 της, για να πάρει μια πρώτη γεύση από τον χώρο του θεάματος, πριν επιστρέψει στη Νέα Υόρκη σπουδάζοντας υποκριτική στο The New School.

Μια Θέση στον Ήλιο

Η Γουίντερς κάνει το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ το 1941 και υπογράφει αμέσως μετά πολύχρονο συμβόλαιο με την Columbia, γυρίζοντας ταινίες ασταμάτητα. Το 1947 έρχεται η πρώτη της μεγάλη στιγμή στο φιλμ νουάρ του Τζορτζ Κιούκορ «Διπλή Ζωή». Τον επόμενο χρόνο εμφανίζεται στην «Κραυγή της Πόλης» του Ρόμπερτ Σιόντμακ. Το 1950 παίζει δίπλα στον Τζίμι Στιούαρτ στο γουέστερν «Winchester ’73» του Άντονι Μαν και ακολουθεί το συγκλονιστικό δράμα «Μια Θέση στον Ήλιο» του Τζορτζ Στίβενς με Μοντγκόμερι Κλιφτ και Ελίζαμπεθ Τέιλορ, αποσπώντας την πρώτη υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, επισκιάζοντας τους συμπρωταγωνιστές της.

Και Σαίξπηρ και Actors Studio και Γκάσμαν

Χωρίς να εφησυχάζει από την επιτυχία της ή το γεγονός ότι οι μεγάλοι σκηνοθέτες την ήθελαν διακαώς, η Γουίντερς δοκιμάζει συνεχώς νέα πράγματα: παίρνει μαθήματα υποκριτικής από τον Τσαρλς Λότον πάνω στον Σαίξπηρ και φοιτά στο περίφημο Actors Studio. Ταξιδεύει στην Ευρώπη για να γυρίσει αρκετές ταινίες, μεταξύ των οποίων το «Μοκάμπο», όπου γνωρίζει τον Βιτόριο Γκάσμαν – ογκόλιθο της υποκριτικής – με τον οποίο παντρεύονται σε χρόνο ρεκόρ και αποκτούν την μοναδική της κόρη.

Από το Ημερολόγιο της Άννα Φρανκ στη Λολίτα

Το 1955 εμφανίζεται στο φημισμένο φιλμ νουάρ «Η Νύχτα του Κυνηγού», τη μοναδική σκηνοθετική απόπειρα του Τσαρλς Λότον, με τον Ρόμπερτ Μίτσαμ. Λίγο μετά συμπρωταγωνιστεί με τον Τζακ Πάλανς στο μελόδραμα «The Big Knife» του Ρόμπερτ Όλντριτς. Το 1959 ενσαρκώνει την κυρία Φρανκ στο βιογραφικό δράμα «Το Ημερολόγιο της Άννα Φρανκ» του Τζορτζ Στίβενς, κερδίζοντας το πρώτο της Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου. Στη συνέχεια θα υποδυθεί «κακές» γυναίκες, με πιο χαρακτηριστικό εκείνον του δράματος «The Young Savages» του Φρανκεχάιμερ με τον Μπαρτ Λάνκαστερ, ενώ θα λάβει διθυραμβικές κριτικές για την ερμηνεία της στο ερωτικό δράμα «Λολίτα» του Κιούμπρικ.

Εκπληκτική, αξιομνημόνευτη, ξεχωριστή

Η Γουίντερς κατακτά το δεύτερο Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου στο αντιρατσιστικό δράμα «A Patch of Blue» δίπλα στον Σίντνεϊ Πουατιέ, ενσαρκώνοντας με αριστοτεχνικό τρόπο μια σκληρή, χυδαία μητέρα ενός τυφλού κοριτσιού. Αξιομνημόνευτη θα μείνει και ως αλκοολική ξεπεσμένη ηθοποιός στην κομεντί «Άλφι» με τον Μάικλ Κέιν. Δεν χάνει την ευκαιρία να ξανασυνεργαστεί με τον Λάνκαστερ στο βίαιο γουέστερν «The Scalphunters» του Σίντνεϊ Πόλακ και θα βρεθεί ξανά υποψήφια για Όσκαρ το 1972 για το θρίλερ «Η Περιπέτεια του Ποσειδώνα», ξεχωρίζοντας έντονα μέσα στο λαμπερό καστ.

Υποκριτική εξέλιξη

Στα επόμενα 20 χρόνια, η πολύπειρη ηθοποιός θα ενσαρκώσει κυρίως δεύτερους ρόλους, συχνά «κλέβοντας» τη δόξα από τους πρωταγωνιστές. Θα εμφανιστεί και στην τηλεόραση, ενώ ποτέ δεν εγκατέλειψε το θέατρο, το οποίο υπηρέτησε με συνέπεια ως αναπόσπαστο κομμάτι της υποκριτικής της εξέλιξης.

Ο ζηλιάρης Μπράντο

Η ακαταμάχητη ηθοποιός και πάντα ζωηρή στην προσωπική της ζωή, θα συνάψει αμέτρητους ερωτικούς δεσμούς – τόσους που θα μπορούσαν να γεμίσουν περισσότερα από τα δύο βιογραφικά βιβλία που έγραψε. Η σχέση της με τον Μάρλον Μπράντο θα μπορούσε από μόνη της να γίνει μπεστ σέλερ. Όπως είχε διηγηθεί η ίδια και χωρίς ποτέ να διαψεύσει ο Μπράντο, η σχέση τους, που διήρκεσε περίπου δέκα χρόνια, ήταν έντονη, ενώ παροιμιώδης ήταν η ζήλεια του θρυλικού σταρ. Μάλιστα, μια φορά βγήκε γυμνός στον διάδρομο ενός κτιρίου για να κάψει τις φωτογραφίες του Λάνκαστερ που η Γουίντερς είχε δίπλα στο κρεβάτι της – ενώ εκείνος είχε ταυτόχρονα δεσμό μαζί της και ήταν παντρεμένος.

Δεν κρύφτηκε ποτέ

Η Σέλεϊ Γουίντερς, που ποτέ δεν έκρυψε τις ερωτικές σχέσεις της, αποκαλύπτοντας ακόμα και τις πιο τολμηρές στιγμές της ζωής της, δεν έκρυψε ούτε τα πολιτικά της πιστεύω – προοδευτικά για την εποχή της. Υποστήριξε τόσο τους Δημοκρατικούς όσο και το αντιρατσιστικό κίνημα της εύφλεκτης δεκαετίας του ’60, ενώ στάθηκε στο πλευρό της χειραφέτησης των γυναικών, μια εποχή που οι γυναίκες «έπρεπε» να είναι μόνο καλές νοικοκυρές, σημειώνεται στο ΑΠΕ ΜΠΕ.

Χωρίς εκπτώσεις

Θα φύγει το 2006 έπειτα από καρδιακά προβλήματα, έχοντας ζήσει έντονα και προσφέροντας ανεπανάληπτες ερμηνείες, ακόμη και σε γουέστερν, κωμωδίες ή θρίλερ χαμηλού κόστους. Το σημαντικότερο: επέδειξε απίστευτη αντοχή στο σκληρό σύμπαν της κινηματογραφικής βιομηχανίας, χωρίς ποτέ να κάνει εκπτώσεις, αποδεικνύοντας πως και οι γυναίκες μπορούν να έχουν ανεξάρτητη ερωτική ζωή, κάνοντας σταρ παγκόσμιας εμβέλειας να τρέχουν πίσω της σαν ξαναμμένα κουτάβια.