«Άνθρωποι ανεγκέφαλοι, που ούτε το παιδί μου είχαν γνωρίσει, απείλησαν να το σκοτώσουν “επειδή είναι μπάτσος”. Άτομα που στην κοινωνία δεν προσφέρουν το παραμικρό» κατέθεσε στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, στην δίκη για «εγκληματική οργάνωση οπαδών του Ολυμπιακού», η μητέρα του αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη, ο οποίος δέχθηκε θανάσιμο τραυματισμό από ναυτική φωτοβολίδα που του εκτόξευσαν κατά την διάρκεια επεισοδίων έξω από το κλειστό γήπεδο Ρέντη το 2023.
Η μητέρα του αστυνομικού, Ευγενία Στράτου-Λυγγερίδη, ξεκίνησε σήμερα τον κύκλο των μαρτυρικών καταθέσεων στην δίκη που λαμβάνει χώρα σε αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού, προκαλώντας έντονη συγκίνηση με τα λόγια της. Λίγο νωρίτερα, το δικαστήριο διέταξε τον διαχωρισμό της δικογραφίας όσον αφορά το σκέλος που σχετίζεται με την δολοφονία του Γιώργου Λυγγερίδη.
Κατά συνέπεια, η δίκη θα κινηθεί για το σύνολο των πράξεων που αποδίδονται στους περισσότερους από 100 κατηγορουμένους, εκτός εκείνων που εμπλέκονται στην ανθρωποκτονία του αστυνομικού.
Η απόφαση των δικαστών πάρθηκε ύστερα από ένσταση της υπεράσπισης, που ζήτησε τον διαχωρισμό της δικογραφίας όσον αφορά το έγκλημα της δολοφονίας. Το σκεπτικό της ένστασης ήταν ότι η απόφαση για τον θεωρούμενο φυσικό αυτουργό, τον σημερινό 20χρονο που πέταξε την φωτοβολίδα, δεν έχει ακόμη καταστεί αμετάκλητη στον πρώτο βαθμό, οπότε το δικαστήριο δεν μπορεί να κρίνει τους υπόλοιπους κατηγορουμένους για ηθική αυτουργία και συνέργεια. Ο 20χρονος έχει καταδικαστεί σε πρώτο βαθμό από το ΜΟΔ Πειραιά. Παρά την αρνητική εισαγγελική εισήγηση, το δικαστήριο έκανε δεκτή την ένσταση και διέκοψε την εκδίκαση του συγκεκριμένου σκέλους μέχρι να αμετάκλητη η καταδίκη του 20χρονου. Η δίκη θα προχωρήσει χωρίς να εξεταστούν τα αδικήματα της ηθικής αυτουργίας και της συνέργειας στην ανθρωποκτονία του αστυνομικού.
Καταθέτοντας, η μητέρα του αστυνομικού τόνισε ότι τα επεισόδια που κατέληξαν στον θάνατο του γιου της ήταν οργανωμένα από «εγκληματίες» που πήγαν με στόχο να σκοτώσουν αστυνομικούς. «Τουλάχιστον έφυγε μόνο το παιδί μου. Θα μπορούσαν να είχαν σκοτωθεί κι άλλοι. Ήταν στρατιωτικό χτύπημα με πάρα πολύ οπλισμό και στρατηγική. Χτυπούσαν την διμοιρία από μπροστά και από το πλάι… αυτοί είναι εγκληματίες. Δεν μαζεύτηκαν εκεί 200 άτομα τυχαία. Έχουν χρήματα, μπαινοβγαίνουν στα γήπεδα ελεύθερα. Τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Ήταν οργανωμένο, δεν ήταν τυχαίο το χτύπημα του Γιώργου, δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό» είπε.
Με δάκρυα στα μάτια, η μάνα του αστυνομικού μετέφερε όσα της διηγήθηκαν «οι συνάδελφοι του Γιώργου μου» για εκείνο το βράδυ:
«Η βολή ήταν ευθεία στο πόδι του Γιώργου. Ο όγκος των πυρομαχικών ήταν τεράστιος, ήταν κανονικός πόλεμος. Όταν ο Γιώργος χτυπήθηκε, έμεινε όρθιος κρατώντας την ασπίδα του. Οι συνάδελφοί του τον έριξαν κάτω για τις πρώτες βοήθειες. Ο ίδιος ήξερε τι τον είχε πλήξει. Οι άλλοι ζητωκραύγαζαν και συνέχιζαν να ρίχνουν. Πέταξαν ακόμα και μολότοφ. Χτυπήθηκε και το άλλο πόδι του Γιώργου. Κατόπιν έκαψαν τα σκουφιά τους, τα ρούχα τους – ήξεραν τι έκαναν. Την ώρα που το παιδί μου ήταν στο έδαφος, ο τότε αστυνομικός διευθυντής του Πειραιά απομάκρυνε κάποιους από το γήπεδο». Αναφέρθηκε επίσης στις μητέρες των κατηγορουμένων:
«Αυτές οι μάνες έχουν τη δυνατότητα να τους βλέπουν και να τους αγκαλιάζουν. Εγώ δεν θα άντεχα να έχω γιο εγκληματία…».
Εισαγγελέας: «Από πού έχετε την πληροφορία; Ποια πρόσωπα φυγάδευσαν;»
Μάρτυρας: «Από τις ειδήσεις και από συναδέλφους του γιου μου. Σαφώς κάποιοι φυγαδεύτηκαν και δεν συνελήφθησαν. Ονόματα δεν γνωρίζω… οι συνάδελφοί του, όμως, μου είπαν ότι μέσα στους αστυνομικούς κύκλους ακούγεται πως στελέχη φυγαδεύθηκαν».
Η μάρτυρας, με λυγμούς, εξιστόρησε στους δικαστές την κλήση που δέχθηκε εκείνο το βράδυ από παιδικό φίλο του παιδιού της, σύμφωνα με το ΑΠΕ ΜΠΕ.
«Μου λέει “κυρία Ευγενία, δώστε μου τον κύριο Σάκη”. Κάτι με έπνιξε. Δίνω το τηλέφωνο στον σύζυγό μου και τον ακούω να λέει: “Χτυπήθηκε πολύ; Θα κατέβουμε αμέσως”. Κλείνει το τηλέφωνο και μου εξηγεί ότι ο Γιώργος έχει τραυματιστεί στο πόδι. Τι να σου πούνε από το τηλέφωνο… Φτάσαμε στο ΚΤΕΛ. Ήμουν σε κατάσταση σοκ, ζητούσα ηρεμιστικό και νερό. Τηλεφώνησε ο υπουργός στον άνδρα μου και του είπε ότι το παιδί έχει τραυματιστεί. Μας έβαλαν σε υπηρεσιακό όχημα και μας κατέβασαν. Μας μετέφεραν στο αστυνομικό μέγαρο Θεσσαλονίκης. Περιμέναμε ατέρμονα… Μας είπαν πως θα έρθει και ψυχολόγος μαζί μας. “Ψυχολόγος για ποιο λόγο; Τι συμβαίνει στο παιδί;” ρωτούσα. Επέμεναν πως ο ψυχολόγος θα μας συνοδεύσει. Ρωτούσα “τι θέλεις; Γιατί έρχεσαι μαζί μας;”. Καμία απάντηση. Ήμουν βέβαιη πως το παιδί μου είχε φύγει. Γιατί όλα αυτά τα μέτρα; Υπουργοί τηλεφωνούσαν, αυτοκίνητο μας περίμενε, ψυχολόγος ερχόταν… Φώναζα “μη με πάτε εκεί, δεν θέλω”… Όταν φτάσαμε, έτρεχα σαν τρελή στο προαύλιο. Στο νοσοκομείο μάς περίμεναν ψυχολόγοι, μας οδήγησαν σε ένα γραφείο που το είχαν μετατρέψει σε δωμάτιο. Μας έφεραν τσάι και ζεστές κουβέρτες. Μας ενημέρωσαν ότι ο Γιώργος είχε υποστεί βαρύτατο τραυματισμό και μεγάλη εγκεφαλική βλάβη. “Δύο ανακοπές” μας είπαν. “Ο Γιώργος μου; Είναι θηρίο! Τα πόδια του σαν άλογο! Το παιδί μου ανακοπές;” Τον έφεραν πρησμένο. Γιατί; Ο γιατρός μας είπε ότι όλο το προωθητικό αέριο εισχώρησε στο σώμα του και ακολούθησε ανάφλεξη… Ο Γιώργος κέρδισε 20 μέρες χάρη στην εξαιρετική του φυσική κατάσταση, στους συναδέλφους, στους γιατρούς και στον Θεό. Μας ενημέρωναν πως δεν υπήρχε εγκεφαλική λειτουργία. Όλη η διμοιρία ήταν δίπλα μας, όλη η Αστυνομία, άγνωστοι άνθρωποι, μια γιαγιά από τον Πόντο μου χάρισε τρεις μπανάνες… Η συμπαράσταση του κόσμου ήταν συγκλονιστική. Εγώ τους έδινα κουράγιο κι εκείνοι μου έδιναν αγκαλιές. Οι αστυνομικοί με έβλεπαν σαν μάνα τους, εγώ τους έβλεπα σαν παιδιά μου. Στις 27 Δεκεμβρίου, μία μέρα μετά τα γενέθλιά του, μας είπαν να πάμε να τον αποχαιρετήσουμε…»
