Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών ο ιστορικός συνδικαλιστικός παράγοντας της Αριστεράς και πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, Αριστείδης Μανωλάκος.

Ο Αριστείδης Κυρ. Μανωλάκος γεννήθηκε στον Ασωπό Λακωνίας το 1938, τελείωσε το γυμνάσιο στους Μολάους και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, εγκαθιστάμενος μόνιμα στην Αθήνα από το 1955. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφία ως ελεύθερος ρεπόρτερ στα Νέα και στη συνέχεια υπηρέτησε ως πολιτικός συντάκτης στην Αυγή και την Ελευθεροτυπία.

Μετά το 1997 εκλέχθηκε, κατά δύο διαδοχικές θητείες, πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ. Το 1956, ύστερα από πρόταση του Ανδρέα Λεντάκη, εντάχθηκε στην παράνομη ΕΠΟΝ. Το 1958, μετά τη διάλυση των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ, συμμετείχε στη Ν.ΕΔΑ, αρχικά ως μέλος του Γραφείου Σπουδάζουσας και αργότερα ως γραμματέας του, διαδεχόμενος τον Γρηγόρη Γιάνναρο.

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1964, ως εκπρόσωπος της Ν.ΕΔΑ, ανακοινώνει –μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη, εκπρόσωπο της ΔΚΝΓΛ– τη συγχώνευση των δύο πολιτικών νεολαιών της Αριστεράς. Συνέβαλε στην προετοιμασία του Ιδρυτικού Συνεδρίου της ΔΝΛ και κατά την κατάρτιση των βασικών κειμένων κατέθεσε απόψεις (όπως την ένταξη του σοσιαλισμού στους στρατηγικούς στόχους της οργάνωσης) που απείχαν από τη γραμμή της πλειοψηφίας, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Εταιρείας Μελέτης της Ιστορίας της Αριστερής Νεολαίας (ΕΜΙΑΝ). Εκλέχθηκε μέλος του Κ.Σ. της ΔΝΛ και του Προεδρείου της. Μετά το Συνέδριο προσέφερε τις υπηρεσίες του ως υπεύθυνος διαφώτισης μέχρι τη στράτευσή του τον Ιούνιο 1965. Από τον Σεπτέμβριο 1966 έως την κήρυξη της χούντας διετέλεσε γραμματέας της οργάνωσης Αθήνας της ΔΝΛ.

Στις 21 Απριλίου 1967 εισήλθε στην παρανομία. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της «Επιτροπής του Πάσχα» με τον Μ. Θεοδωράκη και άλλα στελέχη της ΔΝΛ και του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου (ΠΑΜ), αναλαμβάνοντας –μαζί με συναγωνιστές του– το συντονισμό με τη Δημοκρατική Άμυνα, τις ΔΕΑ (Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης) και περαιτέρω αντιδικτατορικές οργανώσεις. Συνελήφθη το Νοέμβριο 1967, κρατήθηκε για μήνες στη Γενική Ασφάλεια και στην ΕΣΑ (στρατόπεδο Διονύσου) και τον Μάρτιο 1968 εκτοπίστηκε στο Παρθένι Λέρου, όπου παρέμεινε ώς τον Δεκέμβριο 1970. Το 1968 διαφώνησε με τις αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, χωρίς να προσχωρήσει στις θέσεις του Γραφείου Εσωτερικού· μαζί με άλλα στελέχη της Νεολαίας αποτέλεσε τον πυρήνα του «Χάους».

Μέρος της διατύπωσης των θέσεών τους αποτέλεσε το κείμενο διαμαρτυρίας για την εισβολή των σοβιετικών στρατευμάτων στην Τσεχοσλοβακία τον ίδιο χρόνο.