Τις θέσεις για μια νέα εθνική πυξίδα παρουσίασε από την Αλεξανδρούπολη ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, εξαπολύοντας επίθεση στον Κυριάκο Μητσοτάκη τόσο για την εξωτερική πολιτική όσο και για τη διαφθορά.
Ταυτόχρονα, έδωσε το περίγραμμα του προσωπικού του σχεδίου, τονίζοντας ότι γεννιέται ένα νέο κίνημα που συγκεντρώνει ανθρώπους όλων των ηλικιών. Για τη στάση της πατρίδας μας στον πόλεμο στο Ιράν, υπογράμμισε πως «είναι σημαντικό, κρίσιμο, υπαρξιακό ζήτημα για την πατρίδα μας να διαθέτει εθνική πυξίδα. Η οποία να μην έχει καρφωμένη τη βελόνα της στην Ουάσιγκτον και το Βερολίνο. Να έχει σημείο αναφοράς τα εθνικά μας συμφέροντα και την Ευρώπη. Και να μπορεί να κινείται και στη Δύση και στην Ανατολή. Και στον Βορρά και στον Νότο».
Στη συνέχεια εξήγησε: Εθνική πυξίδα σημαίνει να διαθέτεις το σθένος να πεις «όχι» στις ΗΠΑ και στη χρήση των στρατιωτικών μας εγκαταστάσεων, όταν οι ενέργειές τους θέτουν σε κίνδυνο τη χώρα και τα εθνικά της συμφέροντα. Όπως έπραξε ο Ισπανός πρωθυπουργός.
Κατηγόρησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι, από τη «σωστή πλευρά της ιστορίας» στο ουκρανικό, ανακάλυψε «την ισχυρή πλευρά της ιστορίας» στη Μέση Ανατολή. «Να είμαστε με τους ισχυρούς για να είμαστε ασφαλείς. Όχι με το δίκαιο, τις αξίες μας, την επιμονή στην Ελλάδα πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης. Αλλά με τους ισχυρούς. Και μάλιστα εκχωρώντας τους λευκή επιταγή». Υποστήριξε ότι αυτό δεν αποτελεί προϋπόθεση ασφάλειας, αλλά πηγή πολλών κινδύνων, «γιατί καθιστά την Ελλάδα μέρος της εμπλοκής και στόχο. Και αποδυναμώνει καθοριστικά τις θέσεις μας στα μείζονα προβλήματα με την Τουρκία».
Αναφέρθηκε στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, συγκρίνοντας την πολιτική της δικής του κυβέρνησης με τη σημερινή. Σημείωσε ότι «η κυβέρνησή μου εργάστηκε για την αναβάθμιση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Ο στόχος μας ήταν πάντα σαφής: η οικοδόμηση αμοιβαία επωφελών σχέσεων. Όχι σχέσεων υποτέλειας και δορυφόρου – για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση του Ανδρέα Παπανδρέου – που τόσο ακριβά έχουν κοστίσει στον ελληνικό λαό». Πρέπει να εξασφαλιστούν σαφείς όροι στη συμφωνία για την αμυντική μας συνεργασία. Ναι σε συμμάχους. Όχι σε προστάτες, δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας, σύμφωνα με το ΑΠΕ ΜΠΕ.
Όσον αφορά τη στήριξη της Κυπριακής Δημοκρατίας απέναντι σε απειλές και κινδύνους, τόνισε ότι αυτή πρέπει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των προτεραιοτήτων της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Ωστόσο, πρόσθεσε, είναι επικίνδυνο λάθος, για ψηφοθηρικούς λόγους, η κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης να καλλιεργούν ρητορική που οδηγεί στη στρατιωτικοποίηση του νησιού και την παγίωση της διχοτόμησης.
Κατόπιν πρότεινε: Θεωρώ επιβεβλημένο ο Έλληνας πρωθυπουργός να ζητήσει τη σύγκληση των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου στην Κρήτη, ενδεχομένως και με εκπροσώπους από τις αραβικές χώρες και με εκπροσώπους της ναυτιλίας, να συζητήσει τις επιπτώσεις του πολέμου στην Ευρώπη και στη Μεσόγειο και να ζητήσει άμεση κατάπαυση του πυρός. Αυτό οφείλει να πράξει ο κ. Μητσοτάκης, αν επιθυμεί πραγματικά να προστατεύσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα.
Πρόσθεσε πως η Ελλάδα οφείλει να επιστρέψει σε μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και να ανοίξει κανάλια επικοινωνίας με τη Ρωσία, όπως έχει ήδη πράξει η Γαλλία, ενώ παράλληλα να ενισχύσει τις σχέσεις της με την Κίνα, όπως κάνουν ήδη αρκετές άλλες δυτικές χώρες.
Κάνοντας τον γενικό απολογισμό του, υποστήριξε ότι «ισχυρή Ελλάδα με ανίσχυρη κοινωνία και Πολιτεία, δεν μπορεί να υπάρξει». Σχολιάζοντας το επιχείρημα της κυβέρνησης περί σταθερότητας, είπε: «Και σταθερότητα με μια κυβέρνηση διάτρητη από τα σκάνδαλα και τη διαφθορά, την ώρα που η κοινωνία στενάζει από το υπερβολικά υψηλό κόστος ζωής, επίσης δεν μπορεί να υπάρξει. Διότι εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια κυβέρνηση που έκανε λάθη. Μιλάμε για μια κυβέρνηση που έχει ταυτίσει το όνομά της με το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης: Το σκάνδαλο των υποκλοπών. Το οποίο δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν ένας οργανωμένος μηχανισμός».
Για το σκάνδαλο των υποκλοπών πρόσθεσε: «Υπάρχουν στοιχεία, υπάρχουν υπογραφές, υπάρχουν επιστολές, και είναι πολλά τα στόματα που έχουν ήδη αρχίσει να μιλάνε. Και δεν θα τη γλιτώσουν χωρίς να λογοδοτήσουν οι πραγματικοί υπαίτιοι στη δικαιοσύνη. Όσο ψηλά κι αν βρίσκονται. Όσος χρόνος κι αν περάσει. Ας το λάβουν υπόψη τους. Που φανερώνει ότι η διαφθορά δεν αποτελεί εξαίρεση ή λάθος, αλλά κανόνα και μέθοδο διακυβέρνησης. Διότι το σκάνδαλο των υποκλοπών ακολούθησε μια σειρά από σκάνδαλα. Με πιο εμβληματικό το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το σκάνδαλο των Κέντρων Κατάρτισης. Το σκάνδαλο των απευθείας αναθέσεων. Και πρόσφατα το σκάνδαλο των συμβουλευτικών εταιρειών. Όλα μαζί δημιουργούν την εντύπωση ότι η χώρα κυβερνάται με όρους μαφίας».
Έκανε ειδική μνεία στο «σκάνδαλο με τις εταιρείες συμβούλων»: «Επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε ένα μόνο στοιχείο, πολύ ενδεικτικό: Μια πρόχειρη σύγκριση δύο – ενδεικτικά – ετών, του 2017 επί δικής μας διακυβέρνησης, και του 2025. Σύνολο συμβάσεων με εταιρείες συμβούλων το 2017: 90, με απευθείας αναθέσεις μηδέν. Συνολική ετήσια δαπάνη για συμβουλευτικές υπηρεσίες 3,5 εκατομμύρια ευρώ. Σύνολο συμβάσεων το 2025: 613, εκ των οποίων με απευθείας αναθέσεις 403. Συνολική ετήσια δαπάνη 585 εκατομμύρια ευρώ. Από τα 3,5 στα 585 εκατομμύρια. Αύξηση μόνο 167 φορές. Μέσα μόνο σε τρεις μήνες μοίρασαν 200 εκατομμύρια σε συμβουλευτικές. Και σε συμβάσεις τεχνικής υποστήριξης για έργα του Ταμείου Ανάκαμψης λίγους μήνες πριν λήξει η προγραμματική περίοδος. Αν αυτό δεν είναι διαφθορά, κλοπή, ληστεία, πλουτισμός με όρους συμμορίας, τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους».
Ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε ότι από τις περιοδείες του στην επικράτεια και την επαφή του με τους πολίτες διαπιστώνει ότι υπάρχει «ανάγκη για κάτι νέο. Ένα νέο ξεκίνημα που βάζει στο επίκεντρο την κοινωνική δικαιοσύνη, τη μείωση των ανισοτήτων και την αποκατάσταση του αισθήματος δικαιοσύνης στην κοινωνία. Τον πατριωτισμό με όρους ευθύνης και αλληλεγγύης. Με σταθερή εθνική πυξίδα. Και πάνω απ’ όλα με εντιμότητα».
Παράλληλα, παρουσίασε και το σχέδιο του εγχειρήματος: «Μέσα από τις διεργασίες της ανασύνθεσης της προοδευτικής παράταξης, γεννιέται κάτι βαθύτερο. Ένα νέο κίνημα. Που χτίζεται με συμμετοχή νέων και παλιών. Με ανθρώπους χωρίς πολιτικό παρελθόν. Αλλά και άλλους με πολιτική εμπειρία και γνώση. Με όλες τις γενιές να δηλώνουν το παρόν. Τη γενιά του Πολυτεχνείου, της Μεταπολίτευσης, τους Μιλένιαλς αλλά και την Gen Z, τη νέα γενιά. Κι αυτή η συμμετοχή έχει ένα χαρακτήρα αυθόρμητο. Με αυτοοργάνωση. Με όρους προσφοράς».
