Σχεδόν δύο χρόνια μετά τη σοκαριστική καταγγελία ενός 5χρονου αγοριού ότι κακοποιήθηκε σεξουαλικά από δύο συνομηλίκους συμμαθητές του σε νηπιαγωγείο στην Αλεξανδρούπολη κατά τη διάρκεια διαλείμματος, η υπόθεση έχει πλέον φτάσει στις δικαστικές αίθουσες.

Στις 24 Ιουνίου στο Δικαστικό Μέγαρο Αλεξανδρούπολης θα συνεχιστεί η εκδίκασή της.

Στο εδώλιο κάθονται έξι άτομα: οι γονείς των δύο συμμαθητών του 5χρονου και δύο νηπιαγωγοί. Οι δύο νηπιαγωγοί κατηγορούνται για έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο, ενώ οι τέσσερις γονείς αντιμετωπίζουν την κατηγορία της παραμέλησης εποπτείας ανηλίκου.

«Δεν υπάρχουν λόγια και ελπίζουμε ότι η δικαιοσύνη θα ακούσει τουλάχιστον τα λόγια του μικρού. Μιλάμε για νήπια… Αυτά που ακούμε από την υπεράσπιση και τους κατηγορούμενους… πραγματικά ντρέπομαι για το θράσος τους να μιλούν έτσι για ένα μικρό παιδί. Ακολουθήθηκαν όλες οι διαδικασίες. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μία ευαίσθητη ομάδα, τα παιδιά είναι από τη μουσουλμανική μειονότητα, που σημαίνει ότι έχουν δύο γλώσσες: και την ελληνική και το ιδίωμα της τουρκικής γλώσσας. Άρα η συνεννόηση μαζί τους είναι ευαίσθητη», είπε στον τηλεοπτικό σταθμό Action24 η Ανθούλα Ανάσογλου, δικηγόρος της οικογένειας του 5χρονου.

«Το μικρό αυτό παιδί, το οποίο το είδα λίγο με την οικογένειά του, είναι ένα συνεσταλμένο παιδάκι και η συνεννόησή του απέναντι σε ξένους γίνεται κυρίως με νεύματα, από την ντροπή. Αυτή η ντροπή έχει μείνει από τότε», πρόσθεσε.

Όσον αφορά τη φράση «Θα με αγαπάς ακόμα;» του παιδιού, ξεκαθαρίστηκε ότι δεν απευθυνόταν στον πατέρα –όπως αρχικά είχε διαδοθεί– αλλά στη μητέρα.

«Στο δικαστήριο ξεκινήσαμε με την κατάθεση του πατέρα, ο οποίος είναι επίσης συνεσταλμένος. Στο διάλειμμα, όταν άρχισε να μιλάει ο πατέρας… φανταστείτε ότι οι άλλες δύο οικογένειες αποτελούνται από δύο ανθρώπους που είναι κωφάλαλοι, έχουν σοβαρό θέμα επικοινωνίας και με χειρονομίες που δεν μπορώ να δείξω, υπήρξε απειλή προς τον πατέρα», επισήμανε η δικηγόρος.

Σε ερώτηση για το πώς αντιδρούν οι εκπαιδευτικοί, απάντησε: «Είχαμε δεχτεί και λεκτική επίθεση πριν από δύο χρόνια από τους εκπαιδευτικούς και ανθρώπους που τους υποστηρίζουν. Ό,τι και να λένε… αυτό το γεγονός συνέβη. Το παιδί ήταν μαθητής του σχολείου. Το παιδί ό,τι έχει πει ως τώρα δεν φαίνεται από πουθενά να υπάρχει κάποιο ψέμα ούτε έχει κάποια φαντασία. Αποδεικνύονται αυτά. Όταν λοιπόν μιλάει ότι μία δασκάλα το είδε –χωρίς να κατονομάζει τη δασκάλα γιατί δεν μπορεί να θυμηθεί–, σημαίνει ότι μία δασκάλα το είδε. “Συγγνώμη” η οικογένεια δεν άκουσε».