Με μία ανάρτηση συγκλονίζει η Μαρία Καρυστιανού για το δυστύχημα στην Ηλιούπολη, όπου μία 17χρονη έχασε τη ζωή της και μία ακόμα ανήλικη δίνει τη δική της μάχη για να μείνει στη ζωή.

Στο κείμενό της, η Μαρία Καρυστιανού μιλά για ένα κράτος που, όπως λέει, «αντί να προστατεύει τα παιδιά, τα εγκλωβίζει», αφαιρώντας τους προοπτικές, όνειρα και στόχους για το μέλλον.

Ταυτόχρονα, δηλώνει ότι θα συνεχίσει τον αγώνα της, ώσπου, όπως τονίζει, «η κραυγή των παιδιών για μια αξιοπρεπή ζωή να γίνει η δύναμη που θα φέρει την αλλαγή».

«Δεν είναι “ατυχία”. Ούτε “η κακιά η ώρα”. Είναι το αποτέλεσμα μιας οργανωμένης εγκατάλειψης, ενός τοίχου που στήνεται μπροστά στα όνειρα των παιδιών μας μέχρι να τους κόψει την ανάσα.

Όταν δύο νέα κορίτσια αποφασίζουν πως ο κόσμος μας δεν έχει πια θέση για το μέλλον τους, δεν θρηνούμε απλώς μια απώλεια· καταγγέλλουμε ένα έγκλημα.

Το κράτος αντί να προστατεύει, εγκλωβίζει τα παιδιά μας. Άμεσα, έμμεσα, με χίλιους τρόπους και τους στερεί ό,τι πολυτιμότερο: τα όνειρα, τους στόχους.

Κοιτάμε στα πρόσωπά τους και βλέπουμε την αντανάκλαση μιας κοινωνίας που έμαθε να προσπερνά τον πόνο, να θάβει τις ευθύνες κάτω από γραφειοκρατικά χαρτιά και να βαφτίζει την απόγνωση «ατομική ευθύνη». Όμως η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Βρίσκεται σε εκείνους που έχτισαν ένα σύστημα που πνίγει, στερεί το οξυγόνο, αντί να στηρίζει και να ενισχύει.

Η σπαρακτική κραυγή των δύο κοριτσιών χθες, θα έπρεπε να βουίζει στα αυτιά όσων βυθίζουν τα παιδιά μας σε απόγνωση. Όσων, δεκαετίες τώρα, υποβάθμισαν την παιδεία και την οικονομία μετατρέποντας την χαρά της γνώσης σε καταναγκασμό και την εύρεση εργασίας σε όνειρο απατηλό.

Πόσο θρήνο ακόμα θα ζήσει αυτός ο τόπος; Πόσα άνθη πρέπει να κοπούν πριν αποφασίσουμε να αλλάξουμε το χώμα που τα ποτίζει με φόβο και αδιέξοδα; Σήμερα δεν φτάνουν τα δάκρυα. Χρειάζεται η ορμή εκείνη που θα φέρει τη δικαιοσύνη—γιατί δικαιοσύνη σημαίνει να μπορεί ένα παιδί να ελπίζει, να αναπνέει, να ζει.

Μετά τη χθεσινή τραγωδία θα έπρεπε όλοι να έχουν νιώσει τις ευθύνες τους… Εμείς συγκλονιστήκαμε. Και αυτό το τρέμουλο είναι η μόνη μας υπόσχεση: ότι δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε γι’ αυτά τα παιδιά, μέχρι η κραυγή τους για αξιοπρεπή ζωή να γίνει η δύναμη που θα φέρει την αλλαγή», γράφει η Μαρία Καρυστιανού, δημοσιεύοντας τα λόγια από το σημείωμα της 17χρονης.