Η ερευνητική ομάδα του αναπληρωτή καθηγητή του Τμήματος Γεωπονίας, Ιχθυολογίας και Υδάτινου Περιβάλλοντος της Σχολής Γεωπονικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Δημήτρη Κλαουδάτου, δεν έχει καταγράψει ούτε ένα κρούσμα λαγοκέφαλου στον Παγασητικό.

Ταυτόχρονα, οι πρόσφατες αναφορές για τσιμπήματα από το δηλητηριώδες ψάρι στην Ελλάδα δεν έχουν επαληθευτεί από επίσημους φορείς, όπως νοσηλευτικά ιδρύματα, το ΕΚΑΒ ή άλλες αρμόδιες υπηρεσίες.

Όσον αφορά την Μαγνησία, η κατάσταση παραμένει ανακουφιστική για τις ακτές. Λουόμενοι υποστηρίζουν ότι δεν έχουν παρατηρήσει λαγοκέφαλους στις παραλίες, ενώ ψαράς της περιοχής αναφέρει μόνο μεμονωμένη παρουσία σε ανοιχτά νερά και σε μεγάλα βάθη, όχι σε σημεία όπου κυκλοφορούν λουόμενοι.

Σύμφωνα με τον κ. Κλαουδάτο, ο κίνδυνος για τον άνθρωπο υπάρχει, αλλά είναι χαμηλός και δεν σχετίζεται με επιθετική συμπεριφορά του ψαριού. Ένα δάγκωμα μπορεί να προκύψει κυρίως από παρανόηση, αν ο λαγοκέφαλος θεωρήσει κάποιο μέρος του σώματος για τροφή. Η ανησυχία σχετίζεται με την ισχύ του δαγκώματος, καθώς διαθέτει δυνατά σαγόνια, στόμα που μοιάζει με ράμφος και τέσσερα ενωμένα δόντια, ικανά να προκαλέσουν σημαντικό τραυματισμό.

Η επιστημονική εικόνα για τον Παγασητικό δείχνει ότι οι συνθήκες στον ημίκλειστο και σχετικά βαθύ κόλπο δεν είναι ευνοϊκές όλο τον χρόνο, ώστε ο λαγοκέφαλος ή το λεοντόψαρο να εγκατασταθούν εύκολα και να αναπτύξουν σταθερούς πληθυσμούς, όπως ανέφερε η ΕΡΤ.

Το ζήτημα πάντως, είναι ήδη σοβαρό σε άλλες περιοχές του Αιγαίου. Ο λαγοκέφαλος είναι τροπικό, εισβολικό είδος, που εισήλθε στην Μεσόγειο κυρίως μέσω της διώρυγας του Σουέζ, έχει ελάχιστους φυσικούς θηρευτές και προκαλεί ζημιές σε δίχτυα και αλιευτικά εργαλεία. Οι υψηλότεροι αριθμοί έχουν εντοπιστεί στην Κρήτη, όπου τα θερμότερα νερά δημιουργούν πιο κατάλληλες συνθήκες εγκατάστασης, με τους ψαράδες να απαιτούν αποζημιώσεις για τις ζημιές.

Ως μέτρο αντιμετώπισης, ο κ. Κλαουδάτος προτείνει την επικήρυξη του είδους, ώστε όταν εντοπίζεται να αλιεύεται συστηματικά από τους ψαράδες, όπως έχει συμβεί και σε άλλες χώρες, με στόχο να μειωθεί ο πληθυσμός του και να περιοριστούν οι ζημιές στην αλιεία και στο θαλάσσιο οικοσύστημα.