Με αφορμή τη συμμετοχή της στη νέα σειρά «Μπλε ώρες» του ΣΚΑΪ, η Βάσια Παναγοπούλου έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό ΟΚ! και στον δημοσιογράφο Γιώργο Πράσινο.

Η ηθοποιός αναφέρθηκε στα παιδικά της χρόνια τόσο στη Μυτιλήνη όσο και στην Αθήνα, όπου μετακόμισε μαζί με τη μητέρα και την αδελφή της.

Βάσια, πώς ήσουν ως παιδί;

Θα έλεγα ότι η παιδική μου ηλικία είχε αρκετή θλίψη. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μυτιλήνη, εκεί έζησα μέχρι τα 10 μου χρόνια. Τότε έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου και η μητέρα μου αποφάσισε να μας πάρει με την αδελφή μου και να έρθουμε στην Αθήνα. Ήταν τεράστια αλλαγή για εμάς.

Από το νησί όπου ζούσαμε όλοι μαζί ως οικογένεια, ήρθαμε στην πρωτεύουσα οι τρεις μας. Εγκατασταθήκαμε στο Καλαμάκι, επειδή εκεί κατοικούσε η αδελφή της μητέρας μου. Η μόνη μου παρηγοριά ήταν που έβλεπα τη θάλασσα, κάτι πολύ σημαντικό για εμένα. Αν έπρεπε να συνοψίσω εκείνα τα χρόνια, θα έλεγα ότι τα χαρακτήρισε η απουσία του πατέρα μου.

Και πώς το διαχειρίστηκες;

Έχω την εντύπωση, εκ των υστέρων, ότι έγινα ηθοποιός γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Για να καλύψω το κενό που άφησε ο πατέρας μου. Είχα περάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αλλά δεν πήγα ποτέ, γιατί αποφάσισα ότι ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό, να μην αφοσιωθώ σε αυτό που αγαπούσα. Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός – πολύ στη δυσαρέσκεια της μαμάς μου, φυσικά.

Η Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη, όπου φοίτησα, αλλά και το γεγονός ότι μπήκα στο επάγγελμα, με βοήθησαν πολύ να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου. Όμως αυτό το συναίσθημα της έλλειψης από την απώλεια του πατέρα μου δεν έπαψε ποτέ.

Δεν έχω ξεπεράσει αυτή την αίσθηση, είναι ένα κομμάτι μέσα μου που υπάρχει και πονάει. Τον αγαπούσα πολύ, τον θυμάμαι έντονα, έχω την εικόνα του και η απουσία του ήρθε σε μια ηλικία για μένα που δεν μπορούσε να ερμηνευτεί με τη λογική.