Στην εκπομπή «EQ» της Έλενας Παπαβασιλείου φιλοξενήθηκε ο Βασίλης Μπακόπουλος. Ο επώνυμος δημοσιογράφος αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, και στη σοβαρή περιπέτεια υγείας που αντιμετώπισε πριν από αρκετά χρόνια.

«Είχα σκεφτεί να ακολουθήσω καριέρα ποδοσφαιριστή και δεν ισχύει το κλισέ που ακούγεται συχνά ότι ένας τραυματισμός μου το στέρησε κτλ. Και θεωρώ γενικά πως όσοι είναι γραφτό να κάνουν καριέρα, την κάνουν. Είναι δύσκολο κάποιος να αδικηθεί από κάτι. Περισσότερο αδικούμε τον εαυτό μας όταν δεν προσπαθούμε, όταν δεν κάνουμε διάφορα πράγματα», ανέφερε καταρχάς ο Βασίλης Μπακόπουλος.

Ο Βασίλης Μπακόπουλος συμπλήρωσε: «Η αλήθεια είναι ωστόσο πως είχα ένα πρόβλημα υγείας. Το έχουμε συζητήσει και εκτός εκπομπής μεταξύ μας και με τον φίλο μου που ανέφερες, σίγουρα σου το έχει πει. Ναι, ένα πρόβλημα υγείας που αφορούσε την καρδιά μου.

Και είχα αποχωριστεί για αρκετό διάστημα την αγωνιστική δράση, διότι δεν ήταν εφικτό να παίξω. Ήταν θέμα ζωής και θανάτου όπως λένε. Ναι, ήταν επίπονο, γιατί ήταν και σε μια ηλικία πολύ ευαίσθητη. Δηλαδή, όταν σου λένε στα 16, στα 17 σου ότι σταματάς να παίζεις, ήταν κάπως δυσάρεστο».

Ο Βασίλης Μπακόπουλος πρόσθεσε ακόμα: «Είμαι υπέρ του να μοιράζεσαι βιώματα που έχεις ζήσει, ώστε κάποιος να βρει έναν δρόμο μέσα από αυτά, από τη δική σου διαδρομή. Πράγματι κάτι τέτοιο σε κάνει πολύ πιο δυνατό για τη συνέχεια.

Μου έδειξε ότι πρέπει να σκέφτεσαι αλλιώς, να αλλάξεις το περιβόητο mindset που έχεις εκείνη τη στιγμή και να πεις ότι πάμε να δουλέψουμε διαφορετικά τον εαυτό μας…

Να αντιμετωπίσεις μια δυσκολία που προήλθε από ό,τι προήλθε, που δεν μπορούσες άλλωστε να κάνεις κάτι διαφορετικό, και να φτάσεις σε μια διαφορετική διαδρομή που σου δείχνει ότι μπορείς να ασχοληθείς με το ποδόσφαιρο για παράδειγμα, αλλά μέσα από μια άλλη διαδικασία».

Καταλήγοντας, ο Βασίλης Μπακόπουλος είπε: «Κοίτα, τότε που συνέβη, τώρα ακούγεται πολύ ήρεμο από μέρους μου και η κουβέντα που κάνουμε είναι μετά από πάρα πολλά χρόνια. Έχουν περάσει 30 και… Ναι, όταν συνέβη αυτό δεν ήμουν ήρεμος.

Στο Ιπποκράτειο θυμάμαι τον εαυτό μου για έναν μήνα να μένω και να κλοτσάω ό,τι έβρισκα μπροστά μου, έπιπλα… Γιατί αυτό που ένιωθα ήταν πολύ επώδυνο, όπως καταλαβαίνεις, ψυχολογικά. Αλλά σου είπα ότι σε βοηθάει και το περιβάλλον σου πολλές φορές, ο τρόπος που αντιμετωπίζουν οι γύρω σου αυτό το πρόβλημα.

Σίγουρα με βοήθησε η μητέρα μου, σίγουρα ο πατέρας μου τότε, πάρα πολύ, η αδερφή μου. Ήταν άνθρωποι που ήταν διαρκώς δίπλα μου και φυσικά οι φίλοι μου, οι πολύ στενοί μου φίλοι που είναι ακόμα και τώρα φίλοι μου. Ναι, φυσικά στάθηκαν τότε τόσο κοντά ώστε να σου δείξουν ότι “εντάξει φίλε, υπάρχει κι αυτό, κοίτα γύρω σου τι γίνεται, προχώρα, αντιμετώπισέ το, σήκω στα πόδια σου ξανά και μετά ίσως να προκύψει και κάτι καλύτερο από αυτό”».