Η Χάρις Αλεξίου παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο περιοδικό «Antivirus», όπου μεταξύ άλλων μίλησε και για την απόφασή της να αποσυρθεί από το τραγούδι.
«Η πραγματικότητα είναι πως δε μπορώ να τραγουδήσω. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο» ανέφερε εξαρχής η Χάρις Αλεξίου.
Στη συνέχεια, η Χάρις Αλεξίου σημείωσε: «Το πάλεψα για να κρατηθώ σε αυτό. Όμως είχα και την τύχη να αγκαλιαστώ από τους ανθρώπους της υποκριτικής.
Δεν είναι ότι δε στενοχωρήθηκα για τη φωνή μου, ότι δεν πένθησα και προφανώς δεν είναι απλό πράγμα για μένα, μετά από 50 χρόνια, να μη μπορώ να τραγουδήσω. Ξέρω όμως, πως η Χαρούλα τόσα χρόνια τραγουδούσε καλά».
Αποσπάσματα της συνέντευξης της σπουδαίας ερμηνεύτριας προβλήθηκαν στην εκπομπή «Ραντεβού το ΣΚ»
Η μετακόμιση στην πρωτεύουσα κατά τα παιδικά της χρόνια στάθηκε καμπή για την πορεία που ακολούθησε. «Ήρθα στην Αθήνα 8 ετών. Ξεριζωθήκαμε. Βαριά λέξη, αλλά στην ουσία ναι. Φύγαμε από το πατρικό μου στη Θήβα. Αρρώστησε ο μπαμπάς μου. Η μητέρα μου αναγκάστηκε από εκεί που ήταν μία νοικοκυρά στο σπίτι της, να βγει να εργαστεί και να μας φέρει στην Αθήνα. Έτσι μπήκαμε πολύ γρήγορα στη ζωή της πόλης και στην αγριάδα της. Μακριά από τις ασφάλειές μας, από τους συγγενείς μας, από το σόι, αλλά και από τον έλεγχό του», διηγήθηκε η ίδια για τα πρώτα εκείνα δύσκολα χρόνια.
Το οικογενειακό της περιβάλλον, ωστόσο, διακατεχόταν από συνεχή ανησυχία για την προσωπική της πορεία, με τη μητέρα της να θέτει αυστηρά πλαίσια, καθώς επιθυμούσε να τη βλέπει ως ένα «καλό κορίτσι», γεγονός που τελικά λειτούργησε περιοριστικά για εκείνη.
Όταν η συζήτηση πήγε στο κομμάτι των συναισθημάτων, η Χάρις Αλεξίου δεν έκρυψε πως αυτό το συναίσθημα εξακολουθεί να είναι ζωντανό μέσα της, καθορίζοντας τη στάση της απέναντι στη ζωή.
«Απόλυτο. Θα έλεγα πως ήμουν πολύ ερωτιάρα. Ερωτευόμουν πάρα πολύ και πολύ δυνατά. Μπορούσα να σκάσω, να εκραγώ από τον έρωτα. Και πόσο ωραίο είναι που παντρεύτηκα από έρωτα. Τον άνθρωπο που είχα ερωτευτεί. Γιατί ο έρωτας είναι μία ανάγκη για κάτι που δεν τελειώνει ποτέ. Ακόμη παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου», ομολόγησε.
Ερωτηθείσα αν το συγκεκριμένο πάθος αποτελεί την κύρια πηγή της καλλιτεχνικής δημιουργίας, η απάντησή της ήταν ξεκάθαρη: «Δεν ξέρω, αυτό που ξέρω είναι ότι κρατάει τον άνθρωπο ζωντανό, μαλακό, υγρό. Στεγνώνει ο άνθρωπος χωρίς τον έρωτα. Μπορείς να ερωτεύεσαι τα πάντα. Με πράγματα, με καταστάσεις. Σημασία έχει να υπάρχει ο έρωτας στη ζωή σου, γιατί ο έρωτας είναι ομορφιά, φέρνει τη γέννηση του ωραίου. Κι εγώ θέλω να γεννιούνται ωραία πράγματα για να μπορώ να τα ερωτεύομαι».
Πώς όμως βλέπει σήμερα η ίδια τον εαυτό της και με ποιους όρους ορίζει πια την ταυτότητά της; Η απάντησή της φανερώνει μια πολύπλευρη και σύνθετη γυναίκα, που δεν χωράει σε στενά πλαίσια.
«Θα έλεγα ότι είμαι μάνα. Μου αρέσει να είμαι μάνα για πολλούς. Έχω έναν γιο αλλά αισθάνομαι ότι έχω πολλά παιδιά και υπάρχουν πολλά παιδιά που με λένε μάνα. Το έχω αυτό της μάνας, με τα καλά της και με τα κακά της. Το “ζακέτα να πάρεις” το λέω. Μάνα που θέλει να είναι ερωτευμένη, φίλη, αδερφή. Και είμαι και τσογλάνι μερικές φορές. Γιατί την ώρα που μου τη βαράει, μου αρέσει να σηκώνομαι και να κάνω το δικό μου, αυτό που δεν έκανα στη μάνα μου», ολοκλήρωσε η κ. Αλεξίου.
