Νωρίτερα από το αναμενόμενο ήρθε το τέλος της εκπομπής «Real View», αφού από το Open αποφάσισαν να τη διακόψουν έναν μήνα πριν ολοκληρωθεί η σεζόν, λόγω των χαμηλών νούμερων τηλεθέασης. Την ίδια στιγμή, κυκλοφορούσαν φήμες πως οι σχέσεις ανάμεσα στις τέσσερις παρουσιάστριες δεν ήταν οι καλύτερες.
Μία εξ αυτών ήταν η Σοφία Μουτίδου, η οποία επανήλθε με καινούργιο βίντεο στο YouTube κανάλι της, το οποίο είχε εγκαταλείψει λόγω της απασχόλησής της με την τηλεόραση τους προηγούμενους μήνες.
Εκεί αναφέρθηκε στο ψυχολογικό και σωματικό τίμημα που είχε η επιλογή της να συμμετάσχει στο συγκεκριμένο τηλεοπτικό project.
«Ήταν εξαιρετικά απαιτητικό το πρόγραμμα. Κάπως ξεπερνούσε τις δυνατότητές μου. Ήταν καθημερινή απασχόληση, ήταν το podcast με τον Κώστα, ήταν η σχολή, ήταν η πρακτική που ξεκίνησα με πελάτες, διάβασμα επίσης, οπότε κάπως δεν τα έβγαζα πέρα και το βίντεο μισή Κυριακή που είχα ελεύθερη έπρεπε να το ετοιμάσω», άρχισε να εξηγεί η Σοφία Μουτίδου.
«Και, επιπλέον, ένα ακόμη ζήτημα, δεν θα πω ψέματα, ήταν η καθημερινή έκθεση. Δηλαδή το γεγονός ότι εμφανιζόμουν κάθε μέρα στην τηλεόραση μου φαινόταν πολύ παράξενο κάποιος να λέει “α, τη Δευτέρα έχω καιρό να δω τη Σοφία, να τη δω σε λίγο πάλι”. Ήταν ένα υπερβολικό κάψιμο και έτσι αποφάσισα να αποχωρήσω», ομολογεί.
«Οι καταστάσεις δεν ήταν εύκολες για μένα και ούτε είναι ακόμη. […] Να σας πω ότι η χρονιά που πέρασε για μένα ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Ξέρω ότι πολύς κόσμος περιμένει κουτσομπολιά και “νόστιμα”. Θα περιοριστώ μόνο στη δική μου δυσκολία. Εγώ ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ στην εκπομπή. Είναι κάτι που και εσείς διακρίνατε πολύ συχνά και μου το γράφατε. “Σε βλέπουμε ζορισμένη, σε βλέπουμε να περνάς δύσκολα.” Πράγματι, πέρασα πάρα πολύ δύσκολα.
Δυστυχώς, προχώρησε και η θεραπεία έτσι. Γιατί λέω “δυστυχώς”; Γιατί πολλές φορές από δυσάρεστα συμπτώματα ξεσκαλίζεις πράγματα. Ήταν δύσκολα για μένα. Είχα επενδύσει σε κάτι πιο… δεν ξέρω, πιο δημιουργικό. Δεν μου βγήκε έτσι. Αλλιώς το είχα φανταστεί και αλλιώς ήταν. Αισθάνθηκα πιεσμένη πολλές φορές, αισθάνθηκα και απειλούμενη και φοβισμένη. Αισθάνθηκα πολύ φόβο στην εκπομπή. Πάρα πολύ φόβο από την έκθεση και από τον διασυρμό.
[…] Πλησίασα πάρα πολύ τον φόβο και την απειλή του διασυρμού, σαν όλο αυτό το στερέωμα το οποίο περιμένει, αδημονεί να ξυπνήσει την επόμενη μέρα και να βρει τι θα μπορούσε να είναι μεμπτό, τι είναι αξιοκατάκριτο. Δεν μου ήταν εύκολο. Καθόλου. Και επειδή δεν είχα και κάποια συναισθηματική ασφάλεια στη δουλειά, αυτό ήρθε και έγινε πολύ σκληρό», περιγράφει η Σοφία Μουτίδου.
«Είχα να έρθω αντιμέτωπη με πάρα πολλά ιδεολογικά task στην εκπομπή και είδα ότι η τηλεόραση δεν είναι ο χώρος στον οποίο μπορείς να πάρεις τον χρόνο και την ποιότητα που θέλεις για να αναπτύξεις μια άποψή σου. Πάρα πολλοί μου γράφανε “Δεν είσαι ο εαυτός σου”. Παιδιά, ο εαυτός μας είμαστε σε όλες τις εκδοχές, ακόμα και όταν αυτό που δείχνουμε νομίζουμε ότι δεν είμαστε εμείς. Πάντως εμείς είμαστε. Επιλέγουμε έναν τρόπο, ακόμα και αυτό το ότι δεν είμαστε εμείς είναι δική μας τελική επιλογή του πώς θα εμφανιστούμε όταν δεν είμαστε εμείς. Εγώ ήμουν και εκείνη, εγώ είμαι και τώρα. Το έχω ξαναπεί, δεν υπάρχει διάζευξη “ή το ένα ή το άλλο”. Είμαστε και το ένα και το άλλο.
Εγώ είχα χρόνια να βρεθώ σε ένα εργασιακό περιβάλλον που δεν ήμουν καλά και είχα ξεχάσει πώς είναι και έκανα ένα πολύ καλό επαναληπτικό, όπου πράγματι η εργασιακή δυσφορία είναι κάτι το διαφορετικό. Γιατί είναι συνδεδεμένο το πώς θα ζήσεις, είναι συνδεδεμένη η επαγγελματική σου συνέπεια. Θα κάνουμε βίντεο γι’ αυτό, τι θα πει επαγγελματική συνέπεια. Είναι η υπόσχεση που έχεις δώσει για δέσμευση στον εαυτό σου και στους άλλους και κατά πόσο μη τηρώντας την δημιουργείται μια εικόνα προς εσένα κατ’ αρχάς και μετά προς τους άλλους ότι δεν μπορείς να αναλάβεις μια ευθύνη.
Η δυσφορία, λοιπόν, η επαγγελματική είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Δεν την βάζω σε ιεραρχία. Λέω ότι είναι μια άλλη δυσκολία. Άλλη είναι στο σπίτι, άλλη είναι με τον φίλο, άλλη με τον γκόμενο, άλλη με τον πατέρα εννοείται, εεε, άλλη με το παιδί. Δεν θα πω τώρα όλες τις ιδιότητες, αλλά στη δουλειά είναι σκληρά τα πράγματα. Συναισθάνομαι τώρα πια τους φίλους μου που δουλεύουν σε γραφεία και μου λένε ότι είναι ζόρικα. Χρειάζομαι κάθε μέρα ένα κίνητρο για να σηκωθώ και να πάω.
Το καθημερινό, ας πούμε για παράδειγμα, και η τριβή, ε, σε ένα περιβάλλον που δεν περνάς καλά και πρέπει να είσαι εκεί και να αποδίδεις και τα μάλα, γιατί αυτή είναι η δουλειά σου και έτσι θα πληρωθείς. Ζόρικα πράγματα, πολύ ζόρικα. Εγώ προσπάθησα δύο φορές να βρω μια άλλη δουλειά για να μπορέσω να φύγω. Δεν τα κατάφερα και έτσι έμεινα. Δεν είναι απλά τα πράγματα, όταν η δουλειά είναι πιεστική. Δεν είναι απλά για την ψυχή του ανθρώπου και για το σώμα του. Ούτε και θεωρώ άμοιρο όλο αυτό που μου συμβαίνει τώρα με αυτό που πέρασα.
Η ψυχοπίεση που μπορεί να αισθάνεσαι σε ένα εργασιακό περιβάλλον -πραγματικά θα μου πεις “τι μας λες τώρα;” αλλά εντάξει, αφού το πέρασα το λέω- μπορεί να σκάσει ποικιλοτρόπως επάνω στο κορμί και με χιλιάδες συμπαράγοντες να ‘ρθει να γίνει ένα “τσουφ”. Εννοείται που η συμβουλή μου παραμένει η ίδια. Όταν υπάρχει αυτή η δουλειά, τελειώνει και φεύγεις ή αν είναι στο πλάνο να μην τελειώσει ποτέ, την τελειώνεις μόνος σου. Δηλαδή αν δεν έχει ημερομηνία λήξης η δουλειά, πρέπει οπωσδήποτε να την κάνεις μ’ ελαφρά πηδηματάκια και να απομακρυνθείς, γιατί η επιστροφή στο στρεσογόνο περιβάλλον δεν είναι βοηθητική», ολοκληρώνει την εξομολόγησή της η Σοφία Μουτίδου.
