Απεβίωσε ο συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης, σε ηλικία 67 ετών. Ενώ αντιμετώπιζε μια σπάνια αιματολογική νόσο, πέντε ημέρες προτού φύγει από τη ζωή είχε δημοσιεύσει ένα συγκινητικό κείμενο για τη σημασία της ανώνυμης αιμοδοσίας, της ελπίδας και της ανθρώπινης αλληλεγγύης.
«Οι παλιοί αλχημιστές ανέμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που έμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή διαθέτει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση, όπως τα άνθη σε ένα φέρετρο συνεχίζουν να αρωματίζουν χωρίς να συνειδητοποιούν τον νεκρό.
Το αίμα. Η μοναδική αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους. Η μοναδική μοναρχία που εναλλάσσει σώματα χωρίς επανάσταση. Οι άνθρωποι επινόησαν σύνορα, σημαίες, επώνυμα, τραπεζικούς λογαριασμούς, γενεαλογικά δέντρα. Το αίμα γελάει σιωπηλά με όλες αυτές τις προσποιήσεις.
Κυκλοφορεί στις φλέβες ως ανώνυμος περιπλανώμενος, αδιάφορο για την ηθική μας, για τις φιλοδοξίες μας, για τις μικρές αισχρότητες με τις οποίες δήθεν στολίζουμε τη λέξη «χαρακτήρας». Ένας άγνωστος θα κατοικήσει προσωρινά μέσα σου.
Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό. Κοιτάζω το άδειο μεταλλικό στήριγμα που σε λίγο θα κρατά τη σακούλα του αίματος, δεν προσμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Έναν αθέατο συνοδοιπόρο που θα διασχίσει κάθε γωνιά του σώματός μου, θα αγγίξει τα πιο σκοτεινά τοπία της ύπαρξής μου και θα αποχωρήσει χωρίς να μάθει ποτέ το όνομά μου. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιδιώκει να αγαπηθεί ανταποδοτικά.
Πόσο παράδοξο… Περάσαμε αιώνες υμνώντας την αυτάρκεια, ενώ το σώμα γνώριζε πάντα την αλήθεια. Δεν υπάρχει αυτάρκεια, μόνο ανταλλαγή. Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου», είχε γράψει ο Αλέξης Σταμάτης.
