Για τα παιδικά της χρόνια και το πώς μεγάλωσε μίλησε η Πηνελόπη Πλάκα, σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης που παραχώρησε στο ένθετο Enjoy και στον δημοσιογράφο Ηλία Μαραβέγια.

Τι διατηρείς σήμερα από τη Θεσσαλονίκη, το χωριό και τα χρόνια που σε ανέθρεψαν οι παππούδες σου;

Εξαιρετικά όμορφες εικόνες. Κλείνω τα μάτια μου και αναπολώ τα σορτσάκια που φορούσα, τα ματωμένα μου γόνατα επειδή έπεφτα συνεχώς από το ποδήλατο, να περιπλανιέμαι ξυπόλυτη μέσα στα νερά στα χωράφια με τα ρύζια του παππού μου, τα νερόφιδα που αντίκριζα, τους βάτραχους που έπιανα, τα κατσικάκια που τάιζα με το μπιμπερό, τη γιαγιά μου να φωνάζει «είναι δύο η ώρα, μην κάθεσαι στον ήλιο», τα γεμιστά κολοκυθάκια που μόλις έβγαιναν από τον φούρνο. Θα μπορούσα να μιλάω επί ώρες για όλα αυτά.

Ξέρεις τι με λυπεί; Ότι πολλά παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα στα αστικά κέντρα δύσκολα θα αποκτήσουν τέτοιες αναμνήσεις, γιατί περνούν αμέτρητες ώρες μπροστά σε μια οθόνη. Εγώ στάθηκα ευνοημένη. Μεγάλωνα στην πόλη με την οικογένειά μου όμως οι παππούδες μου κατοικούσαν στο χωριό και ασχολούνταν με αγροτικές εργασίες. Έτσι βίωσα αυτή την εμπειρία στο έπακρο. Θα ήθελα πολύ και το δικό μου παιδί να ζήσει κάτι παρόμοιο. Μάλλον, όμως, αυτό δεν θα είναι εύκολο.

Καθώς ωριμάζουμε αλλάζει ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τους γονείς μας;

Ναι. Για ορισμένους προς το καλύτερο και για άλλους προς το χειρότερο. Στη δική μου περίπτωση, ωριμάζοντας κατάφερα να αποκρυπτογραφήσω και, μέσα από την ψυχοθεραπεία, να τους συγχωρέσω. Υπήρχαν πράγματα που με πίεζαν και με ενοχλούσαν. Θυμάμαι πως, όταν ήμουν 16 ετών, το μόνο που σκεφτόμουν μέσα στο δωμάτιό μου ήταν πώς θα απομακρυνθώ από αυτή την πόλη, πώς θα απομακρυνθώ από αυτό το σπίτι. Με τη νοοτροπία που είχα τότε ένιωθα ότι δεν με κατανοούσαν.

Αργότερα κατανόησα και εκείνους και εμένα. Συγχώρεσα και τους γονείς μου και τον εαυτό μου. Γονείς είναι, μας αγαπούν. Όχι όλοι, βεβαίως, βλέπουμε καθημερινά τι συμβαίνει γύρω μας. Στη δική μου περίπτωση, όμως, με λάτρευαν και εξακολουθούν να με λατρεύουν.