Σε συνέντευξή της στο περιοδικό ΟΚ και τον Μιχάλη Ροδόπουλο, η Τζένη Καζάκου μίλησε, μεταξύ άλλων, και για τη ψυχοθεραπεία που ακολουθεί.

«Από αρκετά μικρή έμαθα να ζω αυτόνομα, όμως με μεγάλη φροντίδα από τη μητέρα μου, με πολύ συζήτηση και αμοιβαίο σεβασμό. Είμαστε πολύ φίλες, αλλά ταυτόχρονα είμαστε και μάνα – κόρη», δήλωσε αρχικά η ηθοποιός αναφορικά με την Τάνια Τρύπη και έπειτα συμπλήρωσε:

«Τη θυμάμαι να ξυπνάει στις 6 το πρωί, να μαγειρεύει για να υπάρχει φαγητό στο σπίτι, να μας πηγαίνει στο σχολείο, να συνεχίζει με τις δικές της υποχρεώσεις και να επιστρέφει μετά, αν είχε κενό μια-δυο ώρες, για να είμαστε μαζί. Όπου και αν βρισκόταν, πάντα ο νους της ήταν σε εμάς. Δεν ξέρω πώς το διαχειριζόταν η ίδια, αλλά ακόμα και αν έλειπε τρεις μήνες περιοδεία, ουσιαστικά ήταν παρούσα».

Κλαίς εύκολα;

Στη δουλειά, όταν χρειάζεται. Στην προσωπική μου ζωή, τα τελευταία χρόνια έχω γίνει αρκετά σκληρή.

Νιώθω σαν να είναι έτοιμο να τρέξει ένα δάκρυ και προσπαθείς διαρκώς να το συγκρατήσεις.

Φαίνεται σαν να κουβαλάω κάτι, ε; Υπάρχει μια θλίψη στα μάτια μου. Κοίταξε, έχω υποφέρει πολύ στη ζωή μου, από διάφορους παράγοντες και σε πολλά επίπεδα. Κανείς ποτέ δεν ξέρει τι σταυρό κουβαλάει ο άλλος. Παλεύω πολύ εσωτερικά για να ηρεμήσω αυτό το κομμάτι του εαυτού μου.

Κάνω και ψυχοθεραπεία, το θεωρώ το καλύτερο δώρο που έχω κάνει στον εαυτό μου. Θέλω να κατανοήσω καλύτερα αυτούς τους δαίμονες μέσα μου, να τους αγαπήσω, για να μη μου δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινότητά μου.