Στο πλατό της εκπομπής «Καλύτερα αργά» βρέθηκε καλεσμένος το βράδυ της Παρασκευής ο Ζερόμ Καλούτα, για μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με την Αθηναΐδα Νέγκα.

Ο γνωστός καλλιτέχνης αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, και στη Eurovision, σχετικά με τα αρνητικά σχόλια που άκουσε ο ίδιος μαζί με τον Θανάση Αλευρά.

«Για μας δεν χάσαμε. Κερδίσαμε γιατί η εμπειρία ήταν ανώτερη απ’ όλα. Ναι. Θεωρώ ότι η Eurovision είναι μια μεγάλη γιορτή. Ένα μεγάλο πάρτι. Που διεξάγεται κάθε χρόνο. Ναι. Με συγκεκριμένους διοργανωτές και συγκεκριμένους καλεσμένους. Εκείνη τη χρονιά οι ελαφρώς διαφορετικοί διοργανωτές, σκέφτηκαν ελαφρώς διαφορετικά και κάλεσαν και άλλον κόσμο. Ο κόσμος που συνήθως πηγαίνει, είπε, ποιοι είναι αυτοί ρε παιδί μου; Τι κάνουν αυτοί εδώ; Δεν έρχονται αυτοί συνήθως εδώ στα πάρτι μας», ανέφερε αρχικά ο Ζερόμ Καλούτα.

Ο Ζερόμ Καλούτα συμπλήρωσε στη συνέχεια: «Σε κάποιους άρεσε, λίγους, σε αρκετούς δεν άρεσε. Και όλο αυτό είναι η αίσθησή μου ας πούμε, η γεύση μου είναι η εξής. Εγώ με τον Θανάση όταν καθίσαμε να οργανώσουμε όλο αυτό το πράγμα με τη Eurovision, μελετήσαμε, ψάξαμε, κάναμε, ράψαμε, πήραμε κάποιες αποφάσεις. Μια από αυτές ήταν ότι δεν θα το παίξουμε γνώστες ενώ δεν είμαστε. Δεν είμαστε ούτε ο Καπουτζίδης, ούτε ο Κωστάλας, ούτε κανένας άλλος. Πάμε ρε παιδί μου σαν να είμαστε με τους φίλους μας, σαν να είμαστε σε έναν καναπέ και να σχολιάζουμε μαζί τους, να είμαστε ίσοι προς ίσους δηλαδή.

Ο καναπές, το τι μπινελίκι έφαγε αυτός ο καναπές! Μας σχολίασαν γι’ αυτό, εντάξει, ok, συνέβη. Τελείωσε, πέρασε η χρονιά. Έρχεται η επόμενη χρονιά, όπου έρχονται οι σχολιαστές που το έκαναν φανταστικά, είναι υπέροχοι. Και έχουν περάσει οι δύο ημιτελικοί. Έρχεται, έρχεται. Ναι, ναι, ναι. Και έχει περάσει ρε παιδί μου ο δεύτερος ημιτελικός και είμαι κάπου στην κουζίνα πλένω πιάτα και ακούω τηλεόραση».

Ολοκληρώνοντας, ο Ζερόμ Καλούτα είπε: «Και είναι μια παρουσιάστρια η οποία λέει, “Αχ Γιώργο μου, Γιώργο! Κάθε φορά που σε βλέπω, μα κάθε φορά, είναι σαν να είσαι στον καναπέ εδώ πέρα μαζί μου και να τα λες”. Κάνω, τι; Άρα λέω, το πρόβλημα δεν ήταν η προσέγγιση, δεν ήταν ο καναπές. Μάλλον ήταν ότι κάποιοι δεν ήθελαν να είμαστε εμείς στον καναπέ τους. Δηλαδή ήταν θέμα αδελφότητας, ΚΔΖ. Δεν ήταν θέμα του καναπέ. Μπορεί να ήταν ΜΓΘ. “Μόνο Γιώργο θέλω”. Εν πάση περιπτώσει, να ‘ναι καλά όλοι τους, αλλά εκεί μου ξεκαθάρισε. Ότι μπορεί εμείς να πήγαμε κάπου όπου καλούν άλλους».