Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη έδωσε η Ζέτα Μακρυπούλια στο περιοδικό InStyle και στην Ξένια Ιωάννου, μιλώντας για τη σχέση που διατηρεί πλέον με τον εαυτό της, τη μοναχικότητα και την ψυχανάλυση.

Η παρουσιάστρια και ηθοποιός ομολόγησε πως στο παρελθόν ήταν πολύ αυστηρή με τον εαυτό της.

-Είσαι σε πιο εσωστρεφή φάση.

Κοίταξε, μέσα από πολλά πράγματα που έχω κάνει για να κατανοήσω τον εαυτό μου, συνειδητοποίησα κάτι που δεν ήταν συνειδητό. Ότι το να μένω μόνη μου δεν ήταν και το δυνατό μου σημείο, δεν το αντιλαμβανόμουν όμως τότε, γιατί πραγματικά περνούσα καλά, πραγματικά ήθελα να βρίσκομαι με τους φίλους μου, τους ανθρώπους μου, τις σχέσεις μου κ.λπ., οπότε δεν αντιλαμβανόμουν ότι αυτό από πίσω έκρυβε και κάτι άλλο πέρα από όλη αυτήν τη χαρά που ένιωθα. Αργότερα άρχισα σταδιακά να το συνειδητοποιώ και τώρα μπορώ να σου πω ότι το αναζητώ κιόλας. Μου αρέσει να γυρίζω σπίτι, να κλείνω την πόρτα και να είμαι μόνη και να κάνω το πρόγραμμά μου χωρίς να απολογούμαι, να βλέπω ό,τι θέλω στην τηλεόραση, να χαζεύω, να διαβάζω, να χορεύω, να κάνω ό,τι μου έρθει…

-Στη μοναχικότητα δεν είναι που γνωρίζεις και τον εαυτό σου καλύτερα;

Είμαι σε αυτήν τη διαδικασία εδώ και πολλά χρόνια, γιατί όπως ξέρεις είμαι ένας άνθρωπος που έχω ασχοληθεί πολύ και με ψυχανάλυση και με πολλά άλλα ενεργειακά πράγματα. Βέβαια αυτός είναι ένας φαύλος κύκλος. Μόλις μπεις δεν βγαίνεις. Και δεν τελειώνει και ποτέ.

-Που κατέληξες; Σου αρέσεις; Θα έκανες παρέα μαζί σου;

Θα έκανα παρέα μαζί μου, ναι, μου αρέσω. Έχω βέβαια και σημεία που δεν μου αρέσουν. Είμαι ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου, απλώς τώρα είμαι σε μια φάση που δεν με μαλώνω. Μου πήρε πολύ χρόνο, γιατί ήμουνα πολύ αυστηρή και απαξιωτική με μένα.

-Εγώ είμαι ακριβώς σε αυτό το σημείο, ένα βήμα πίσω, δεν το έχω καταφέρει ακόμα, το παλεύω.

Ίσως επειδή βαρέθηκα, για αυτό έγινε. Κουράστηκα να γκρινιάζω για μένα. Εντάξει, οι φίλοι μου πάντα ξέρουν τι νιώθω, αλλά δεν μου αρέσει να κλαίγομαι. Και δεν μου αρέσει, επειδή μπορεί να περνάω, ας πούμε, μια φάση για δυο χρόνια… Πόσο πια να λες κάθε μέρα ότι περνάς αυτό. Κάποια στιγμή θα σε βαρεθούν και οι δικοί σου, οπότε το κρατάω για τον εαυτό μου μέχρι να λυθεί. Και κάποια στιγμή έρχεται και ο ίδιος σου ο εαυτός και μπουχτίζει και λες «Φτάνει όμως τώρα, κουράστηκα. Νιώθω έτσι, τι να κάνουμε;

Είμαι πεσμένη, ρε παιδί μου. Δεν πειράζει. Θα αλλάξει. Κάποια στιγμή θα αλλάξει. Τι να κάνουμε τώρα;» Γιατί μέχρι πριν από λίγο καιρό, ήμουνα στο «Όχι, και χάνω τη ζωή, η ζωή περνάει κι εγώ έχω κλειστεί στον εαυτό μου και δεν μου αρέσει τίποτα και δεν με ικανοποιεί τίποτα και δεν κουνιέμαι και δεν κάνω…» Το πιο απλό, δεν πήγαινα ούτε γυμναστήριο, ας πούμε.