Σε νέα έρευνα που κυκλοφόρησε σήμερα στο «Journal of the American Heart Association» της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας αναφέρεται ότι ενήλικες που δήλωσαν μοναξιά σε σχετική μελέτη αντιμετώπιζαν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης βαλβιδικής καρδιακής νόσου, ακόμη και μετά τον έλεγχο των κλασικών παραγόντων κινδύνου για καρδιοπάθεια και των γενετικών προδιαθέσεων.
Η βαλβιδική καρδιοπάθεια προκύπτει όταν μία από τις τέσσερις βαλβίδες της καρδιάς παύει να λειτουργεί ορθά. Όπως καταγράφει η έκθεση της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας για το 2026, η νόσος ευθύνεται για περισσότερους από 440.000 θανάτους στις ΗΠΑ την περίοδο 1999-2020.
Οι επιστήμονες ανέλυσαν στοιχεία 463.000 ατόμων από τη UK Biobank, με μέση ηλικία 58 έτη. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για την αξιολόγηση της μοναξιάς και της κοινωνικής απομόνωσης κατά την ένταξή τους στη μελέτη. Οι ερωτήσεις για τη μοναξιά αφορούσαν στο αν οι συμμετέχοντες ένιωθαν συχνά μοναξιά και πόσο συχνά μπορούσαν να εμπιστεύονται τους άλλους. Οι ερωτήσεις για την κοινωνική απομόνωση επικεντρώθηκαν στη συχνότητα των δια ζώσης αλληλεπιδράσεων.
Οι συμμετέχοντες με υψηλότερες βαθμολογίες μοναξιάς ήταν συχνότερα άνδρες και είχαν χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο. Παρουσίαζαν επίσης υψηλά ποσοστά καπνίσματος, σωματικής αδράνειας, ανθυγιεινών προτύπων ύπνου και χαμηλών διατροφικών δεικτών.
Η ομάδα, με επικεφαλής το κινεζικό πανεπιστήμιο Central South University, παρακολούθησε τους συμμετέχοντες επί σχεδόν 14 έτη, αξιοποιώντας ιατρικά αρχεία για την καταγραφή νέων διαγνώσεων βαλβιδικής καρδιοπάθειας, καθώς και γενετικές πληροφορίες και οικογενειακό ιστορικό μέσω της συλλογής δειγμάτων αίματος.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης διαγνώστηκαν περισσότερα από 11.000 νέα περιστατικά εκφυλιστικής βαλβιδοπάθειας. Όσοι δήλωσαν αυξημένα επίπεδα μοναξιάς είχαν 19% μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν εκφυλιστική βαλβιδοπάθεια, 21% αυξημένο κίνδυνο στένωσης της αορτικής βαλβίδας και 23% υψηλότερο κίνδυνο ανεπάρκειας της μιτροειδούς βαλβίδας, σε σύγκριση με όσους ανέφεραν ελάχιστη μοναξιά. Αντίθετα, η κοινωνική απομόνωση δεν φάνηκε να επηρεάζει τις βαλβιδοπάθειες.
Η μοναξιά φάνηκε να αυξάνει τον κίνδυνο ανεξάρτητα από το γενετικό υπόβαθρο του ατόμου. Παρόλα αυτά, τα άτομα με υψηλό γενετικό κίνδυνο για νόσο των καρδιακών βαλβίδων και υψηλή βαθμολογία μοναξιάς αντιμετώπιζαν τον υψηλότερο κίνδυνο διάγνωσης βαλβιδοπάθειας.
Οι ερευνητές τονίζουν ότι τη συσχέτιση μεταξύ μοναξιάς και βαλβιδοπάθειας εν μέρει εξηγούν ανθυγιεινές συμπεριφορές του τρόπου ζωής, όπως η παχυσαρκία, το κάπνισμα, η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και η ακανόνιστη σωματική δραστηριότητα.
Μεταξύ των περιορισμών της μελέτης, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι πρόκειται για παρατηρησιακή έρευνα, οπότε τα ευρήματα αποκαλύπτουν απλώς συσχέτιση μεταξύ των δύο παραγόντων. Υπογραμμίζουν ότι χρειάζονται επιπλέον μελέτες για να διερευνηθούν οι βιολογικοί μηχανισμοί που συνδέουν τη μοναξιά με την εκφύλιση των βαλβίδων και για να ελεγχθεί αν παρεμβάσεις που μειώνουν τη μοναξιά μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο βαλβιδοπάθειας.
