Στον καναπέ του «Πρωίαν σε Είδον» βρέθηκαν ο Τόνυ Δημητρίου και η Στεφανία Γκουρνέλου. Το αγαπημένο δίδυμο των ηθοποιών συζήτησαν για το πώς γνωρίστηκαν και πώς συνεργάζονται, με τον Τόνυ να θυμάται τα συγκινητικά μηνύματα που τους έχουν στείλει και να μοιράζεται τις παιδικές του εικόνες από την τουρκική εισβολή στην πατρίδα του, την Κύπρο.

«Έχουμε βιώσει τόσο δυνατές στιγμές· πήγαμε σε νοσοκομείο να δούμε μια φίλη και μια κοπέλα μας πλησίασε και μας είπε “Ξέρεις, είμαι εδώ πέρα τρεις μήνες και είστε η χαρά μου. Περιμένω πότε θα σας δω”. Εκεί κλαις, ρε παιδί μου», διηγείται ο Τόνυ Δημητρίου.

«Είναι απίστευτη προσφορά να προσφέρεις γέλιο σε ένα παιδί χωρίς αντίτιμο και δεν ζούμε μόνο στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, υπάρχει κόσμος στην επαρχία που δεν τον ξέρεις, τον διασκεδάζεις. Και για μένα αυτό είναι το Α και το Ω. Να κάνω τον άλλον να περνάει καλά», τονίζει ο ηθοποιός για τα χιουμοριστικά βίντεο που δημιουργεί με τη σύντροφό του στα social media.

Όταν ο Φώτης Σεργουλόπουλος τον ρώτησε για τις μνήμες του από την τουρκική εισβολή, εκείνος απάντησε:

«Ήμουν 6 χρονών όταν συνέβη. Όμως τα θυμάμαι πάρα πολύ καλά· τόσο διακριτικά τα χειρίστηκαν ο πατέρας μου και η μάνα μου, που δεν αισθάνομαι να μου άφησαν τραύμα.

Οι γονείς μου δεν έδειξαν πανικό. Ενώ έπεφταν οι βόμβες και τις ακούγαμε, ο ήχος είναι τρομαχτικός, μας έλεγαν ιστορίες για να είμαστε ήρεμοι, σαν να το έκαναν παιχνίδι! “Α! έρχονται τα αεροπλάνα! Πάμε να κρυφτούμε κάτω από το κρεβάτι και θα φάμε μπισκότα…”. Δεν υπήρχαν πανικοί, φωνές, κλάματα.

Βέβαια, υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα βλέπουν εφιάλτες και έχω φίλους που μου λένε πως έχουν θέματα, όμως είναι ζήτημα διαχείρισης στο παιδί· οι γονείς είναι η ασφάλεια. Αν δεις ψυχραιμία εκεί: “Εντάξει μωρέ, σιγά… Δεν τρέχει κάτι”. Θα σ’ το περάσει. Επομένως, σε αυτό το κομμάτι, τους βγάζω το καπέλο. Αφού φύγαμε από τη Λευκωσία κάποια στιγμή, πήγαμε στην Πάφο, που ήταν πιο μακριά από το μέτωπο και τα λοιπά. Ακόμα και εκεί, ήταν σαν παιχνίδι».

Σε άλλο σημείο της συζήτησης, ο Τόνυ Δημητρίου δεν δίστασε να πει πως έχει κάνει προσθετική μαλλιών.

«Έχω περάσει διάφορες φάσεις στα μαλλιά μου. Αυτό είναι κάτι που θέλω να πω παιδιά: όταν έφυγαν τα μαλλιά, έβαλα!» Το λέω διότι πολλοί θέλουν να το κάνουν και έχουν ένα κόμπλεξ. Ρε παιδιά, γιατί όχι; Άμα σου φύγει ένα δόντι, δεν θα το βάλεις; Το ίδιο ισχύει· ό,τι σε κάνει να νιώθεις όμορφα! Είναι ταμπού, πολύς κόσμος δεν το λέει. Όχι, αν κάτι δεν σου αρέσει επάνω σου, ξυπνάς το πρωί και λες “θα ήθελα να έχω περισσότερα μαλλιά”, βάλε. Δικά σου είναι, δεν τα παίρνουν από αλλού».